Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Cie­kawy lekki ser zawie­ra­jący jogur­towe kul­tury bak­te­rii, dzięki czemu pro­du­cen­tom udało się uzy­skać Brie o niskiej zawar­to­ści tłusz­czu, ale bar­dzo atrak­cyj­nym smaku i przy­jem­nej fak­tu­rze. Dosko­nała pro­po­zy­cja dla osób, które ze względu na więk­szą zawar­tość tłusz­czu w tra­dy­cyj­nym Brie nie mogą sobie na niego pozwo­lić. Zale­cane wino: Anjou — Pinot Noir.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Jest to ser wypro­du­ko­wany z paste­ry­zo­wa­nego mleka kro­wiego sta­no­wiący alter­na­tywę dla sław­nego Brie de Meaux. Jego cechą cha­rak­te­ry­styczną jest deli­katna tek­stura, wato­waty nalot na skórce oraz sze­roka gama aro­ma­tów, nieco mniej domi­nu­ją­cych niż w przy­padku Brie de Meaux. Dla tych, któ­rzy nie prze­pa­dają za serami wypro­du­ko­wa­nymi ze świe­żego mleka, ceniąc sobie łagodne aro­maty, jest to dosko­nały wybór.

Ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany we Fran­cji podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka kro­wiego. Naj­le­piej sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z wino­gro­nami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szam­pana. Brie St. Benoit należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC, ale przed spo­ży­ciem należy go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Naj­bar­dziej popu­larny Camem­bert z naszej oferty. tak samo jak inne praw­dziwe camem­berty wytwa­rzany jest w Nor­man­dii, nadaje się zarówno do zje­dze­nia na wcze­snym eta­pie swego roz­woju jak i do pozo­sta­wie­nia w celu roz­wi­nię­cia pełni doj­rza­ło­ści, cho­ciaż jego aro­mat będzie deli­kat­niej­szy niż Camem­berta Le Rusti­que. Ten ser jest bar­dzo dobrą pro­po­zy­cją dla osób szu­ka­ją­cych camem­berta do zasto­so­wa­nia w kuchni, na gorąco.

Camem­bert Coeur de Lion Gou­r­mand to naj­bar­dziej deli­katny camem­bert z całej gamy. Ide­alny dla tych, któ­rzy roz­po­czy­nają swoją przy­godę z aro­ma­tycz­nymi serami fran­cu­skimi. Ser ten znaj­duje się na drew­nia­nej desce i jest przy­kryty prak­tycz­nym klo­szem, który uła­twia jego poda­wa­nie oraz przechowywanie.

Wer­sja słyn­nego fran­cu­skiego sera Camem­bert, pako­wana w okrą­głe pudełka z cha­rak­te­ry­stycz­nym papie­rem w biało-czerwoną kratkę. Camem­bert jest tra­dy­cyj­nym typem sera z Nor­man­dii na pół­nocy Fran­cji, powstaje z nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego mleka kro­wiego. Ręcz­nie for­mo­wane okrą­głe sery o wadze
ok. 300g są szcze­pione bak­te­rią zwaną Peni­cil­lium camem­berti, która two­rzy na skórce sera cha­rak­te­ry­styczny wato­waty nalot. Doj­rze­wa­nie sera trwa ok. 2 tygodni.

Młody camem­bert w smaku przy­po­mina nieco Brie, ma lekko kru­szącą się kon­sy­sten­cję i świeży smak. W miarę doj­rze­wa­nia coraz bar­dziej się roz­pływa, a jego smak i zapach stają się coraz ostrzej­sze. Dla­tego warto spraw­dzić na opa­ko­wa­niu datę waż­no­ści sera – jeżeli bra­kuje do niej jesz­cze dwóch-trzech tygo­dni, ser nie jest cał­kiem doj­rzały i warto odło­żyć go w tem­pe­ra­tu­rze poko­jo­wej.
Camem­bert ma wiele zasto­so­wań kuli­nar­nych – można go piec lub sma­żyć w cało­ści i poda­wać np. z kon­fi­turą z żura­win lub czer­wo­nych porze­czek – ale naj­le­piej sma­kuje po obie­dzie, podany z wiej­skim chlebem.

Camem­bert Le Rusti­que różni się tym od więk­szo­ści popu­lar­nych na rynku camem­ber­tów, że ma wszy­skie walory zapachowo-smakowe auten­tycz­nego camem­berta pro­du­ko­wa­nego z mleka nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego.
Naj­lep­sze wino do tego sera: Nie­zbyt cięż­kie wino czer­wone (Beau­jo­lais, Val­po­li­cella, mer­lot lub pinot noir z Nowego Świata) lub moc­niej­sze wino białe (chardonnay).

Nieco deli­kat­niej­sza wer­sja poważ­nego Camem­berta Le Rusti­que, o mniej­szej niż u swego star­szego brata zawar­to­ści tłusz­czu. Pole­camy oso­bom dba­ją­cym o linię, a nie chcą­cym rezy­gno­wać ze wspa­nia­łego aro­matu i smaku camemberta.

Camem­bert Coeur de Lion to naj­bar­dziej deli­katny camem­bert z całej gamy. Ide­alny dla tych, któ­rzy roz­po­czy­nają swoją przy­godę z aro­ma­tycz­nymi serami fran­cu­skimi. Ser ten znaj­duje się na drew­nia­nej desce i jest przy­kryty prak­tycz­nym klo­szem, który uła­twia jego poda­wa­nie oraz przechowywanie.

Tak jak brie, nor­mandzki camem­bert jest serem świa­to­wej sławy, wytwa­rza­nym na wiele róż­nych spo­so­bów, które przy­no­szą roz­ma­ite skutki. Sery sprze­da­wane pod tą nazwą róż­nią się w zależ­no­ści od rodzaju mleka i zawar­to­ści tłusz­czu. St. Benoit, kiedy doj­rzeje, jest pół­płynny, po prze­kro­je­niu krążka ser w przy­jemny spo­sób wylewa się spod skórki. Nie jest szcze­gól­nie tłu­sty, ma miłą goryczkę i zna­ko­mi­cie łączy się z pół­słod­kim jabł­kiem. Dosko­nałe wpro­wa­dze­nie do camem­berta jako gatunku – osoby onie­śmie­lone potęż­nym aro­ma­tem wiel­kich camem­ber­tów można prze­ko­nać do uro­ków tego sera poda­jąc im wła­śnie wer­sję lekką, podstawową.

Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie wino czer­wone (bur­gund, Beau­jo­lais, Val­po­li­cella, kék­fran­kos); im ser doj­rzal­szy, tym bar­dziej lubi mocne wina białe (fur­mint, biały burgund).

Miękki, krowi ser z Île-de-France. Lekko kwa­skowy, cokol­wiek cierpki, odro­binę słodki – jak to z orze­chami bywa, a nuta orze­chowa jest w tym serze naj­bar­dziej wyraźna. Lep­szy do deski serów niż na zakoń­cze­nie posiłku. Poda­wać z tymi samymi winami, co brie.

Ide­al­nie miękki i łagodny ser La Belle Laiti­ère (piękna mle­czarka) urzeka swą aksa­mitną kon­sy­sten­cją. Kunszt fran­cu­skich sero­wa­rów spra­wia, że ten camem­bert pre­zen­tuje całą gamę sub­tel­nych sma­ków. Prze­zna­czony zasad­ni­czo na deser, nadaję się także do kanapek.

Pole­cane wina:

• lek­kie wina czer­wone: Beaujolais,
• białe wina wytrawne, o dobrze zbu­do­wa­nym smaku: Char­don­nay, a nawet Cotes-de-Beaune.

Ser doj­rze­wa­jący z deli­kat­nym poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany w Nor­man­dii. Jak wiele serów z tego regionu Fran­cji, Le Coutance maj bar­dzo kre­mową, aksa­mitną kon­sy­sten­cję, deli­katny kre­mowy, maślany smak. Na desce serów ide­al­nie sma­kuje z doj­rza­łymi gruszkami.

Wer­sja słyn­nego fran­cu­skiego sera Camem­bert, pako­wana w okrą­głe pudełka z cha­rak­te­ry­stycz­nym papie­rem w biało-czerwoną kratkę. Camem­bert jest tra­dy­cyj­nym typem sera z Nor­man­dii na pół­nocy Fran­cji, powstaje z nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego mleka kro­wiego. Ręcz­nie for­mo­wane okrą­głe sery o wadze
ok. 300g są szcze­pione grzy­bem Peni­cil­lium camem­berti, który two­rzy na skórce sera cha­rak­te­ry­styczny wato­waty nalot. Doj­rze­wa­nie sera trwa ok. 2 tygodni.

Młody camem­bert w smaku przy­po­mina nieco Brie, ma lekko kru­szącą się kon­sy­sten­cję i świeży smak. W miarę doj­rze­wa­nia coraz bar­dziej się roz­pływa, a jego smak i zapach stają się coraz ostrzej­sze. Dla­tego warto spraw­dzić na opa­ko­wa­niu datę waż­no­ści sera – jeżeli bra­kuje do niej jesz­cze dwóch-trzech tygo­dni, ser nie jest cał­kiem doj­rzały i warto odło­żyć go w tem­pe­ra­tu­rze poko­jo­wej.
Camem­bert ma wiele zasto­so­wań kuli­nar­nych – można go piec lub sma­żyć w cało­ści i poda­wać np. z kon­fi­turą z żura­win lub czer­wo­nych porze­czek – ale naj­le­piej sma­kuje po obie­dzie, podany z wiej­skim chlebem.

Camem­bert Le Rusti­que różni się tym od więk­szo­ści popu­lar­nych na rynku camem­ber­tów, że ma wszy­skie walory zapachowo-smakowe auten­tycz­nego camem­berta pro­du­ko­wa­nego z mleka nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego.
Naj­lep­sze wino do tego sera: Nie­zbyt cięż­kie wino czer­wone (Beau­jo­lais, Val­po­li­cella, mer­lot lub pinot noir z Nowego Świata) lub moc­niej­sze wino białe (chardonnay).

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Krowi ser ple­śniowy doj­rze­wa­jący. Wysoka zawar­tość tłusz­czu spra­wia, że jego kon­sy­sten­cja jest bar­dzo kre­mowa. W trak­cie pro­cesu pro­duk­cji do sera doda­wana jest peł­no­tłu­sta śmie­tana, dzięki czemu ser ma deli­katną miękką skórkę oraz bar­dzo kre­mowy środek o deli­kat­nym maśla­nym posmaku.

Świeży ser krowi pocho­dzący z południowego-wschodu Fran­cji, z regionu Rodan-Alpy. Ma deli­katną, kre­mową kon­sy­sten­cję z nutą owo­ców w smaku. Jest dosko­nały dla ama­to­rów kro­wich, deli­kat­nych serów.

Okres doj­rze­wa­nia St Féli­cien to dwa tygo­dnie, a zawar­tość tłusz­czu sięga 60%.

Jest zali­czany do serów lata, jako że opty­malny czas na jego degu­sta­cję przy­pada od kwiet­nia do paź­dzier­nika. Nadaje się jed­nak dosko­nale do sma­ko­wa­nia także o innych porach roku.

Zale­cane wina:
St Amour (Gamay noir). Pole­camy degu­sto­wać ser z róż­nymi fran­cu­skimi winami czer­wo­nymi, pocho­dzą­cymi z regionu pro­duk­cji sera, jak na przy­kład Dolina Rodanu.

Prze­zna­cze­nie:
Ze względu na swoją kon­sy­sten­cję ma wiele zasto­so­wań kuli­nar­nych. Może być roz­sma­ro­wy­wany na kanap­kach, poda­wany razem z suro­wymi warzy­wami czy z orze­chami. W cało­ści pre­zen­tuje się dosko­nale na tale­rzu, gotowy do degu­sta­cji z innymi serami. Poni­żej pre­zen­tu­jemy prze­pis na sos Saint Féli­cien, sto­so­wany do potraw z baraniny:

Skład­niki:

• 1 ser Saint Félicien
• 200 ml chu­dej śmietany
• Sól i pieprz

Pokro­jony i roz­gnie­ciony ser, wraz ze śmie­taną umie­ścić w ron­dlu. Przy­pra­wić solą i pie­przem. Goto­wać około 10 min. Poda­wać z baraniną.

Wię­cej prze­pi­sów z serem Saint Félicien

Wykwintny ser z ojczy­zny szam­pana. Ten krowi ser wziął imię od mia­steczka w Szam­pa­nii, sąsia­du­ją­cej z Bur­gun­dią i Auxer­rois, jest miękki i aksa­mitny, pokryty białą mszy­stą skórką. Cha­ource łączy sło­dycz z posma­kiem świe­żych owo­ców. Zasad­ni­czo należy się nim delek­to­wać na koniec posiłku. Można też – dla zaostrze­nia ape­tytu – zacząć posi­łek od Cha­ource z szam­pa­nem o nucie owocowej.

AOC* — gwa­ran­cja jako­ści, miej­sca i metody wytwarzania.

Cha­ource:

• śmie­tan­kowy,
• Szampania-Ardeny, Burgundia,
• Affi­nage: min 2 tyg. – max. 1 mies.
• młody Cha­ource roz­pływa sie w ustach niczym lekki śnieg,
• dostępny przez cały rok, ale naj­lep­szy od lata do jesieni.

Wyra­biany począt­kowo zarówno z mleka kro­wiego, jak: koziego, a następ­nie od 1876 roku z mie­sza­nego (kro­wiego z kozim) – dzi­siej­szy St. Mar­cel­lin jest serem wyłącz­nie z mleka kro­wiego. Ten tra­dy­cyjny serek (80g) z suro­wego mleka o róż­nych stop­niach doj­rza­ło­ści, może osią­gać kon­sy­sten­cję płynną.