Fran­cu­ski ser krowi wytwa­rzany w górach Masywu Cen­tral­nego. Nie ma dłu­giej tra­dy­cji – powstał w XIX wieku – ale jest dziś jed­nym z naj­po­pu­lar­niej­szych serów „nie­bie­skich”. Sery mają kształt dużych wal­ców i ważą ok. 1kg, są ręcz­nie solone i nakłu­wane spe­cjal­nymi szpi­kul­cami, aby pozwo­lić na roz­wój ple­śni. Doj­rzewa mini­mum 4 tygo­dnie. W zależ­no­ści od doj­rze­wa­nia ma kon­sy­sten­cję miękką lub lekko kru­szącą się, z wyraź­nym prze­ro­stem ple­śnio­wym. W smaku bar­dzo inten­sywny, lekko słony, dość tłu­sty z lek­kim posma­kiem orze­cho­wym. Wię­cej w nim kwa­so­wo­ści niż sło­dy­czy. Świetny do sała­tek z cyko­rii i jabłek lub gru­szek, albo na deser z pra­żo­nymi orze­chami lasko­wymi i radic­chio. Roz­to­piony na grzan­kach ide­al­nie pasuje do zupy z wło­skiej kapusty.

Naj­lep­sze wino do tego sera: białe wino likie­rowe (Sau­ter­nes, Jura­nçon, Cote­aux du Layon, tokaj aszú).

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Cie­kawy lekki ser zawie­ra­jący jogur­towe kul­tury bak­te­rii, dzięki czemu pro­du­cen­tom udało się uzy­skać Brie o niskiej zawar­to­ści tłusz­czu, ale bar­dzo atrak­cyj­nym smaku i przy­jem­nej fak­tu­rze. Dosko­nała pro­po­zy­cja dla osób, które ze względu na więk­szą zawar­tość tłusz­czu w tra­dy­cyj­nym Brie nie mogą sobie na niego pozwo­lić. Zale­cane wino: Anjou — Pinot Noir.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Jest to ser wypro­du­ko­wany z paste­ry­zo­wa­nego mleka kro­wiego sta­no­wiący alter­na­tywę dla sław­nego Brie de Meaux. Jego cechą cha­rak­te­ry­styczną jest deli­katna tek­stura, wato­waty nalot na skórce oraz sze­roka gama aro­ma­tów, nieco mniej domi­nu­ją­cych niż w przy­padku Brie de Meaux. Dla tych, któ­rzy nie prze­pa­dają za serami wypro­du­ko­wa­nymi ze świe­żego mleka, ceniąc sobie łagodne aro­maty, jest to dosko­nały wybór.

Ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany we Fran­cji podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka kro­wiego. Naj­le­piej sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z wino­gro­nami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szam­pana. Brie St. Benoit należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC, ale przed spo­ży­ciem należy go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Naj­bar­dziej popu­larny Camem­bert z naszej oferty. tak samo jak inne praw­dziwe camem­berty wytwa­rzany jest w Nor­man­dii, nadaje się zarówno do zje­dze­nia na wcze­snym eta­pie swego roz­woju jak i do pozo­sta­wie­nia w celu roz­wi­nię­cia pełni doj­rza­ło­ści, cho­ciaż jego aro­mat będzie deli­kat­niej­szy niż Camem­berta Le Rusti­que. Ten ser jest bar­dzo dobrą pro­po­zy­cją dla osób szu­ka­ją­cych camem­berta do zasto­so­wa­nia w kuchni, na gorąco.

Camem­bert Coeur de Lion Gou­r­mand to naj­bar­dziej deli­katny camem­bert z całej gamy. Ide­alny dla tych, któ­rzy roz­po­czy­nają swoją przy­godę z aro­ma­tycz­nymi serami fran­cu­skimi. Ser ten znaj­duje się na drew­nia­nej desce i jest przy­kryty prak­tycz­nym klo­szem, który uła­twia jego poda­wa­nie oraz przechowywanie.

Wer­sja słyn­nego fran­cu­skiego sera Camem­bert, pako­wana w okrą­głe pudełka z cha­rak­te­ry­stycz­nym papie­rem w biało-czerwoną kratkę. Camem­bert jest tra­dy­cyj­nym typem sera z Nor­man­dii na pół­nocy Fran­cji, powstaje z nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego mleka kro­wiego. Ręcz­nie for­mo­wane okrą­głe sery o wadze
ok. 300g są szcze­pione bak­te­rią zwaną Peni­cil­lium camem­berti, która two­rzy na skórce sera cha­rak­te­ry­styczny wato­waty nalot. Doj­rze­wa­nie sera trwa ok. 2 tygodni.

Młody camem­bert w smaku przy­po­mina nieco Brie, ma lekko kru­szącą się kon­sy­sten­cję i świeży smak. W miarę doj­rze­wa­nia coraz bar­dziej się roz­pływa, a jego smak i zapach stają się coraz ostrzej­sze. Dla­tego warto spraw­dzić na opa­ko­wa­niu datę waż­no­ści sera – jeżeli bra­kuje do niej jesz­cze dwóch-trzech tygo­dni, ser nie jest cał­kiem doj­rzały i warto odło­żyć go w tem­pe­ra­tu­rze poko­jo­wej.
Camem­bert ma wiele zasto­so­wań kuli­nar­nych – można go piec lub sma­żyć w cało­ści i poda­wać np. z kon­fi­turą z żura­win lub czer­wo­nych porze­czek – ale naj­le­piej sma­kuje po obie­dzie, podany z wiej­skim chlebem.

Camem­bert Le Rusti­que różni się tym od więk­szo­ści popu­lar­nych na rynku camem­ber­tów, że ma wszy­skie walory zapachowo-smakowe auten­tycz­nego camem­berta pro­du­ko­wa­nego z mleka nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego.
Naj­lep­sze wino do tego sera: Nie­zbyt cięż­kie wino czer­wone (Beau­jo­lais, Val­po­li­cella, mer­lot lub pinot noir z Nowego Świata) lub moc­niej­sze wino białe (chardonnay).

Nieco deli­kat­niej­sza wer­sja poważ­nego Camem­berta Le Rusti­que, o mniej­szej niż u swego star­szego brata zawar­to­ści tłusz­czu. Pole­camy oso­bom dba­ją­cym o linię, a nie chcą­cym rezy­gno­wać ze wspa­nia­łego aro­matu i smaku camemberta.

Camem­bert Coeur de Lion to naj­bar­dziej deli­katny camem­bert z całej gamy. Ide­alny dla tych, któ­rzy roz­po­czy­nają swoją przy­godę z aro­ma­tycz­nymi serami fran­cu­skimi. Ser ten znaj­duje się na drew­nia­nej desce i jest przy­kryty prak­tycz­nym klo­szem, który uła­twia jego poda­wa­nie oraz przechowywanie.

Tak jak brie, nor­mandzki camem­bert jest serem świa­to­wej sławy, wytwa­rza­nym na wiele róż­nych spo­so­bów, które przy­no­szą roz­ma­ite skutki. Sery sprze­da­wane pod tą nazwą róż­nią się w zależ­no­ści od rodzaju mleka i zawar­to­ści tłusz­czu. St. Benoit, kiedy doj­rzeje, jest pół­płynny, po prze­kro­je­niu krążka ser w przy­jemny spo­sób wylewa się spod skórki. Nie jest szcze­gól­nie tłu­sty, ma miłą goryczkę i zna­ko­mi­cie łączy się z pół­słod­kim jabł­kiem. Dosko­nałe wpro­wa­dze­nie do camem­berta jako gatunku – osoby onie­śmie­lone potęż­nym aro­ma­tem wiel­kich camem­ber­tów można prze­ko­nać do uro­ków tego sera poda­jąc im wła­śnie wer­sję lekką, podstawową.

Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie wino czer­wone (bur­gund, Beau­jo­lais, Val­po­li­cella, kék­fran­kos); im ser doj­rzal­szy, tym bar­dziej lubi mocne wina białe (fur­mint, biały burgund).

Miękki, krowi ser z Île-de-France. Lekko kwa­skowy, cokol­wiek cierpki, odro­binę słodki – jak to z orze­chami bywa, a nuta orze­chowa jest w tym serze naj­bar­dziej wyraźna. Lep­szy do deski serów niż na zakoń­cze­nie posiłku. Poda­wać z tymi samymi winami, co brie.

Krowi ser ple­śniowy pocho­dzący z Ower­nii. Ma bar­dzo długą tra­dy­cję, ale dopiero nie­dawno uzy­skał prawo do ape­la­cji kon­tro­lo­wa­nego pocho­dze­nia AOC. Doj­rzewa 1–2 mie­siące, nie jest nakłu­wany, toteż pleśń roz­wija się w kształ­cie pęche­rzy­ków, a nie – jak w Roqu­efort czy Bleu d’Auvergne – nitek. Sery mają cha­rak­te­ry­styczny kształt wyso­kich wal­ców i ważą ok. 2kg – tnie się je w poprzek na okrą­głe pla­stry. W smaku maślany, mniej słony i ostry od innych serów „nie­bie­skich”, deli­katny, z nutą popiołu i lekką kwasowością.

Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie wino słod­kie (Cote­aux du Layon, Loupiac, Mon­ba­zil­lac, Rie­sling Auslese).

Na naszym rynku jest to ser o tyle nie­zwy­kły, że jest w sprze­daży w tym samym zakre­sie ceno­wym, co pol­skie sery „błę­kitne”, śred­nio 29 zło­tych za kilo­gram!

Ser kozi uzy­ski­wany ze zsia­dłego mleka. Bar­dzo deli­katny twa­ro­żek. Opa­ko­wa­nie pozwala na szyb­kie i sprawne “odsą­cze­nie” sera. Naj­lep­szy jako zaką­ska ze szczy­pior­kiem i odro­biną soli lub jako deser z mio­dem i dżemem.

Ide­al­nie miękki i łagodny ser La Belle Laiti­ère (piękna mle­czarka) urzeka swą aksa­mitną kon­sy­sten­cją. Kunszt fran­cu­skich sero­wa­rów spra­wia, że ten camem­bert pre­zen­tuje całą gamę sub­tel­nych sma­ków. Prze­zna­czony zasad­ni­czo na deser, nadaję się także do kanapek.

Pole­cane wina:

• lek­kie wina czer­wone: Beaujolais,
• białe wina wytrawne, o dobrze zbu­do­wa­nym smaku: Char­don­nay, a nawet Cotes-de-Beaune.

Ser łagodny, sło­nawy, dość tłu­sty, przy­datny w kuchni bar­dziej niż na desce serów. Można go z powo­dze­niem roz­to­pić na bia­łych szpa­ra­gach, użyć do sosu sero­wego do maka­ronu lub pizzy, zapiec na grzan­kach lub ziemniakach.

Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie i bez­pre­ten­sjo­nalne – młody rie­sling, mer­lot, char­don­nay bez wyraź­nych nut beczkowych.

Ser doj­rze­wa­jący z deli­kat­nym poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany w Nor­man­dii. Jak wiele serów z tego regionu Fran­cji, Le Coutance maj bar­dzo kre­mową, aksa­mitną kon­sy­sten­cję, deli­katny kre­mowy, maślany smak. Na desce serów ide­al­nie sma­kuje z doj­rza­łymi gruszkami.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Podob­nie jak jego brat ‒ Le Roulé z pie­przem, Le Roulé z zio­łami jest serem twa­ro­go­wym z cha­rak­te­ry­styczną spi­ralą ziół widoczną w prze­kroju. Jest on przy­pra­wiony mie­szanką czosnku i ziół, o smaku nieco wyra­zisz­tym niż wer­sja pie­przowa co pre­de­sty­nuje go sil­niej do kuchni, na grzanki i jako wyra­zi­sta zaką­ska do potraw o moc­niej­szym smaku.

Zale­cane wina: Menetou-Salon i Sancerre.

Podob­nie jak jego brat ‒ Le Roulé z pie­przem, Le Roulé z zio­łami jest serem twa­ro­go­wym z cha­rak­te­ry­styczną spi­ralą ziół widoczną w prze­kroju. Jest on przy­pra­wiony mie­szanką czosnku i ziół, o smaku nieco wyra­zisz­tym niż wer­sja pie­przowa co pre­de­sty­nuje go sil­niej do kuchni, na grzanki i jako wyra­zi­sta zaką­ska do potraw o moc­niej­szym smaku.

Zale­cane wina: Menetou-Salon i Sancerre.

Dostępny rów­nież na wagę.

Znany ser holen­der­ski, młody, o 45-procentowej zawar­to­ści tłusz­czu. Raczej miękki, choć nie jest gatun­kowo serem mięk­kim. Słod­kawy, orze­chowy, z lekką goryczką. Lep­szy do deski serów niż na kanapki. Dobra rela­cja ceny do jako­ści. Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie Char­don­nay z Nowego Świata.

Pro­du­ko­wany z mleka koziego ser świeży. Deli­katny w smaku, akcep­to­wany nawet dla tych któ­rzy nie cenią cha­rak­te­ry­stycz­nego aro­matu mleka koziego.

Zapra­szamy do zakupu. W wielu dobrych skle­pach już PLN 6,99!!

Krowi ser ple­śniowy doj­rze­wa­jący. Wysoka zawar­tość tłusz­czu spra­wia, że jego kon­sy­sten­cja jest bar­dzo kre­mowa. W trak­cie pro­cesu pro­duk­cji do sera doda­wana jest peł­no­tłu­sta śmie­tana, dzięki czemu ser ma deli­katną miękką skórkę oraz bar­dzo kre­mowy środek o deli­kat­nym maśla­nym posmaku.

Świeży ser krowi pocho­dzący z południowego-wschodu Fran­cji, z regionu Rodan-Alpy. Ma deli­katną, kre­mową kon­sy­sten­cję z nutą owo­ców w smaku. Jest dosko­nały dla ama­to­rów kro­wich, deli­kat­nych serów.

Okres doj­rze­wa­nia St Féli­cien to dwa tygo­dnie, a zawar­tość tłusz­czu sięga 60%.

Jest zali­czany do serów lata, jako że opty­malny czas na jego degu­sta­cję przy­pada od kwiet­nia do paź­dzier­nika. Nadaje się jed­nak dosko­nale do sma­ko­wa­nia także o innych porach roku.

Zale­cane wina:
St Amour (Gamay noir). Pole­camy degu­sto­wać ser z róż­nymi fran­cu­skimi winami czer­wo­nymi, pocho­dzą­cymi z regionu pro­duk­cji sera, jak na przy­kład Dolina Rodanu.

Prze­zna­cze­nie:
Ze względu na swoją kon­sy­sten­cję ma wiele zasto­so­wań kuli­nar­nych. Może być roz­sma­ro­wy­wany na kanap­kach, poda­wany razem z suro­wymi warzy­wami czy z orze­chami. W cało­ści pre­zen­tuje się dosko­nale na tale­rzu, gotowy do degu­sta­cji z innymi serami. Poni­żej pre­zen­tu­jemy prze­pis na sos Saint Féli­cien, sto­so­wany do potraw z baraniny:

Skład­niki:

• 1 ser Saint Félicien
• 200 ml chu­dej śmietany
• Sól i pieprz

Pokro­jony i roz­gnie­ciony ser, wraz ze śmie­taną umie­ścić w ron­dlu. Przy­pra­wić solą i pie­przem. Goto­wać około 10 min. Poda­wać z baraniną.

Wię­cej prze­pi­sów z serem Saint Félicien

Paleta 24 krąż­ków świe­żego, czy­sto koziego sera z Peri­gord (hrab­stwo w Akwi­ta­nii, płd. — zach. Fran­cja). Do bez­po­śred­niego spo­ży­cia lub na tar­tince, dobrze har­mo­ni­zuje (kom­po­nuje się) sma­kowo z mio­dem albo oliwkami.

Ser kozi z pięk­nego regionu Ardèche w doli­nie Rodanu. Kształt okrą­gły, waga ok. 100g. Doj­rzewa kilka tygo­dni, co daje mu ostry, pie­przny smak, rzadko spo­ty­kany wśród serów kozich. Jest przy tym miękki, kre­mowy, słono-słodko-cierpki, o wyra­zi­stym fini­szu. Ser towa­rzy­ski, dosko­nały z lekką sałatką lub świe­żymi warzy­wami, jak rów­nież na grzan­kach albo jabłku.

Naj­lep­sze wino do tego sera: Wytrawne wino białe lub różowe z doliny Rodanu (Côtes du Rhône, Lirac, Saint-Joseph), wino białe z doliny Loary (Anjou, wytrawne Vouvray, Saven­ni­ères), węgier­ski furmint.

Unie­Kaas Hol­landse Che­vre jest przy­go­to­wy­wany w tra­dy­cyjny spo­sób z peł­nego, paste­ry­zo­wa­nego mleka koziego według recepty bazu­ją­cej na pro­duk­cji Goudy. Biały kolor sera jest wywo­łany fak­tem, iż karo­ten w mleku kozim zostaje cał­ko­wi­cie zamie­niony w wita­minę A, w prze­ci­wień­stwie do serów wytwa­rza­nych z mleka kro­wiego. Karo­ten z natury zawiera żółty barw­nik, który poja­wia się tylko w mleku kro­wim, nie w kozim. Ser ten jest robiony ręcz­nie (tra­dy­cyjną metodą) przez rze­mieśl­ni­ków i zawiera 100% koziego mleka.

Hol­landse Chèvre jest sło­nawy, sprę­ży­sty, raczej neu­tralny. Dobry do sała­tek z wyra­zi­stym sosem, na przy­kład z pomi­do­rami i pesto (zamiast moz­za­relli). Dostępny jest rów­nież w pla­strach.

Unie­Kaas Hol­landse Che­vre jest przy­go­to­wy­wany w tra­dy­cyjny spo­sób z peł­nego, paste­ry­zo­wa­nego mleka koziego według recepty bazu­ją­cej na pro­duk­cji Goudy. Biały kolor sera jest wywo­łany fak­tem, iż karo­ten w mleku kozim zostaje cał­ko­wi­cie zamie­niony w wita­minę A, w prze­ci­wień­stwie do serów wytwa­rza­nych z mleka kro­wiego. Karo­ten z natury zawiera żółty barw­nik, który poja­wia się tylko w mleku kro­wim, nie w kozim. Ser ten jest robiony ręcz­nie (tra­dy­cyjną metodą) przez rze­mieśl­ni­ków i zawiera 100% koziego mleka.

Hol­landse Chèvre jest sło­nawy, sprę­ży­sty, raczej neu­tralny. Dobry do sała­tek z wyra­zi­stym sosem, na przy­kład z pomi­do­rami i pesto (zamiast mozzarelli).

Wykwintny ser z ojczy­zny szam­pana. Ten krowi ser wziął imię od mia­steczka w Szam­pa­nii, sąsia­du­ją­cej z Bur­gun­dią i Auxer­rois, jest miękki i aksa­mitny, pokryty białą mszy­stą skórką. Cha­ource łączy sło­dycz z posma­kiem świe­żych owo­ców. Zasad­ni­czo należy się nim delek­to­wać na koniec posiłku. Można też – dla zaostrze­nia ape­tytu – zacząć posi­łek od Cha­ource z szam­pa­nem o nucie owocowej.

AOC* — gwa­ran­cja jako­ści, miej­sca i metody wytwarzania.

Cha­ource:

• śmie­tan­kowy,
• Szampania-Ardeny, Burgundia,
• Affi­nage: min 2 tyg. – max. 1 mies.
• młody Cha­ource roz­pływa sie w ustach niczym lekki śnieg,
• dostępny przez cały rok, ale naj­lep­szy od lata do jesieni.

Bar­dzo aro­ma­tyczny, kremowy.

Pro­du­ko­wany w Nor­man­dii z naj­lep­szego mleka według spe­cjal­nej receptury.

Po poja­wie­niu się bia­łej ple­śni ser jest płu­kany i prze­cie­rany dzięki czemu ma kolor pomarańczowy.

Dosko­nały ser do wzbo­ga­ce­nia deski serów.

Ele­gancki ser na kanapki dla smakoszy.

Wyra­biany począt­kowo zarówno z mleka kro­wiego, jak: koziego, a następ­nie od 1876 roku z mie­sza­nego (kro­wiego z kozim) – dzi­siej­szy St. Mar­cel­lin jest serem wyłącz­nie z mleka kro­wiego. Ten tra­dy­cyjny serek (80g) z suro­wego mleka o róż­nych stop­niach doj­rza­ło­ści, może osią­gać kon­sy­sten­cję płynną.

Począt­kowo ten świeży krowi ser, nazy­wany „chu­dym”, był uży­wany przede wszyst­kim do przy­rzą­dza­nia potraw w kra­jach Europy Wschod­niej i kra­jach basenu Morza Śródziem­nego. Tak samo wyra­biany, ale o zawar­to­ści tłusz­czu 9,5% nazwa­li­śmy „Saint Ceols” (od nazwy miej­sco­wo­ści sąsia­du­ją­cej z Rians). For­mo­wany jest zawsze tra­dy­cyj­nie. Nasi (fran­cu­scy) sero­wa­rzy pozwa­lają mu na dłu­go­trwałe osą­cza­nie by uzy­skać szcze­gól­nie deli­katną tek­sturę. Świe­żość, śmie­tan­ko­wość i aksa­mit­ność St. Ceols urze­kają ama­to­rów tra­dy­cyj­nego świe­żego sera. Sprze­da­wany na wagę albo w 250 gra­mo­wych pudeł­kach (misecz­kach, por­cjach) – nadaje się na koniec posiłku i może być sto­so­wany jako skład­nik potraw.

Fran­cu­ski ser krowi z regionu Jury, sta­rzony w cha­rak­te­ry­stycz­nej obrę­czy ze świer­ko­wej kory. Przy­jem­nie świeży, soczy­sty, może doj­rze­wać kilka tygo­dni; w smaku przy­po­mina brie, choć pach­nie ple­śnią i uży­waną do prze­my­wa­nia skórki solanką. Pła­skie, okrą­głe sery ważą ok. 400g. Dobry do deski serów.

Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie wino białe bez beczki (Mâcon, Cha­blis, grüner vel­tli­ner), ew. lek­kie czer­wone (Beau­jo­lais, pinot noir).

Ser uzy­ski­wany ze zsia­dłego mleka. Bar­dzo deli­katny twa­ro­żek. Opa­ko­wa­nia 4×100g pozwa­lają na szyb­kie i sprawne “odsą­cze­nie” sera. Naj­lep­szy z mio­dem i dże­mem lub szczy­pior­kiem i odro­biną soli. Ofi­cjal­nie zale­cany dla dzieci od 6 mie­siąca życia.

• Prze­pis Pana Pio­tra Adam­czew­skiego: pyrki z gzi­kiem – wer­sja francuska.

Ser uzy­ski­wany ze zsia­dłego mleka. Bar­dzo deli­katny twa­ro­żek. Opa­ko­wa­nie pozwala na szyb­kie i sprawne “odsą­cze­nie” sera. Naj­lep­szy z mio­dem i dże­mem lub szczy­pior­kiem i odro­biną soli. Ofi­cjal­nie zale­cany dla dzieci od 6 mie­siąca życia.

• Prze­pis Pana Pio­tra Adam­czew­skiego: pyrki z gzi­kiem – wer­sja francuska.

Ser uzy­ski­wany ze zsia­dłego mleka. Bar­dzo deli­katny twa­ro­żek w wer­sji light. Opa­ko­wa­nie pozwala na szyb­kie i sprawne “odsą­cze­nie” sera. Naj­lep­szy z mio­dem i dże­mem lub szczy­pior­kiem i odro­biną soli. Ofi­cjal­nie zale­cany dla dzieci od 6 mie­siąca życia.

• Prze­pis Pana Pio­tra Adam­czew­skiego: pyrki z gzi­kiem – wer­sja francuska.