Przed paroma laty, gdy spędzałem urlop w Langwedocji w pobliżu Montpellier, namówiłem rodzinę na wycieczkę w stronę Owernii. Mieliśmy zwiedzić kawałek górzystej Francji, zajrzeć do kilku pięknych prowincjonalnych miasteczek, skorzystać z uroków stołowania się w przydrożnych knajpkach. Ukrytym celem zaś było kupno korkociąga w Laguiole i zwiedzenie tamtejszego muzeum noży oraz – co jeszcze ważniejsze – odwiedzenie wytwórni serów w Roquefort. Plan został zrealizowany w stu procentach. Do dziś posługuję się wspaniałym korkociągiem docenionym przez profesjonalistów na całym (winiarskim) świecie i zobaczyłem pieczary, w których dojrzewa jeden z najsłynniejszych serów naszego globu.

Skąd te wspomnienia. Ano stąd, że trafił na mój stół bliski (choć krowi a nie jak tamten owczy) kuzyn sera z Roquefort czyli owerniacki Fourme d’Ambert. Dwukilogramowy walec o przekroju około 10 cm jest w stanie nakarmić wielką rodzinę. Moja jest niewielka, bo zaledwie pięcioosobowa, licząc także i wnuczęta. Poczekałem więc z obżarstwem na znających się na rzeczy gości. I doczekałem się. Po kolacji składającej się z faszerowanej ryby w galarecie, pasztetu z dziczyzny i pieczenie baraniej w śmietanie na stół wpłynął Fourme d’Ambert, z daleka już wysyłający wonne sygnały: oto nadchodzi chwila szczęścia. Dziesięć osób siedzących wokół stołu nie było w stanie zjeść całego serowego walca. Choć przyznać muszę, że mocno go uszczupliło.

Do sera podałem świeże bułeczki i Sauternes. Uznałem, że przy jego ostrości tylko takie słodkie wino będzie w stanie podkreślić całą gamę doznań jakie wywołuje ten ser. Miałem rację — wino jeszcze silniej zaakcentowało niezbyt mocną przecież (w porównaniu z innymi serami o błękitnej pleśni) słoność, kwaśność i ostrość. Ser natomiast wyraźnie zintensyfikował słodycz Sauterne’a.

To była prawdziwa uczta zmysłów. Zwłaszcza gdy po chwili odpoczynku wszyscy goście ( a i my – gospodarze) postanowiliśmy powtórzyć serowy deser. Przy powtórnym delektowaniu się d’Ambertem zaczęliśmy doceniać jego „maślaność” i – zdumiewający, zaskakujący wręcz – aromat dymu czy raczej jesiennego ogniska.

Pozostałości uczty starannie zapakowałem i wręczyłem ucieszonym gościom podczas pożegnania. Podziękowania, które usłyszałem nazajutrz przez telefon dotyczyły głównie Fourme d’Ambert a nie – jak się spodziewałem – mojego wspaniałego pasztetu czy pieczeni zrobionej wg. przepisu mojej greckiej Babuni Eufozyny. Ale nie żywię do nikogo pretensji. Te dwa kilogramy szczęścia warte są nawet takiego poświęcenia.