Fran­cu­ski ser krowi wytwa­rzany w górach Masywu Cen­tral­nego. Nie ma dłu­giej tra­dy­cji – powstał w XIX wieku – ale jest dziś jed­nym z naj­po­pu­lar­niej­szych serów „nie­bie­skich”. Sery mają kształt dużych wal­ców i ważą ok. 1kg, są ręcz­nie solone i nakłu­wane spe­cjal­nymi szpi­kul­cami, aby pozwo­lić na roz­wój ple­śni. Doj­rzewa mini­mum 4 tygo­dnie. W zależ­no­ści od doj­rze­wa­nia ma kon­sy­sten­cję miękką lub lekko kru­szącą się, z wyraź­nym prze­ro­stem ple­śnio­wym. W smaku bar­dzo inten­sywny, lekko słony, dość tłu­sty z lek­kim posma­kiem orze­cho­wym. Wię­cej w nim kwa­so­wo­ści niż sło­dy­czy. Świetny do sała­tek z cyko­rii i jabłek lub gru­szek, albo na deser z pra­żo­nymi orze­chami lasko­wymi i radic­chio. Roz­to­piony na grzan­kach ide­al­nie pasuje do zupy z wło­skiej kapusty.

Naj­lep­sze wino do tego sera: białe wino likie­rowe (Sau­ter­nes, Jura­nçon, Cote­aux du Layon, tokaj aszú).

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Cie­kawy lekki ser zawie­ra­jący jogur­towe kul­tury bak­te­rii, dzięki czemu pro­du­cen­tom udało się uzy­skać Brie o niskiej zawar­to­ści tłusz­czu, ale bar­dzo atrak­cyj­nym smaku i przy­jem­nej fak­tu­rze. Dosko­nała pro­po­zy­cja dla osób, które ze względu na więk­szą zawar­tość tłusz­czu w tra­dy­cyj­nym Brie nie mogą sobie na niego pozwo­lić. Zale­cane wino: Anjou — Pinot Noir.

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Jest to ser wypro­du­ko­wany z paste­ry­zo­wa­nego mleka kro­wiego sta­no­wiący alter­na­tywę dla sław­nego Brie de Meaux. Jego cechą cha­rak­te­ry­styczną jest deli­katna tek­stura, wato­waty nalot na skórce oraz sze­roka gama aro­ma­tów, nieco mniej domi­nu­ją­cych niż w przy­padku Brie de Meaux. Dla tych, któ­rzy nie prze­pa­dają za serami wypro­du­ko­wa­nymi ze świe­żego mleka, ceniąc sobie łagodne aro­maty, jest to dosko­nały wybór.

Ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany we Fran­cji podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka kro­wiego. Naj­le­piej sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z wino­gro­nami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szam­pana. Brie St. Benoit należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC, ale przed spo­ży­ciem należy go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

(prze­pis jesień/zima)

Skład­niki:

• 4 Cabécou
• 4 pla­stry słoniny
• 4 płatki cia­sta brick
• 1 sałata

Przy­go­to­wa­nie:
Owi­nąć każdy kawa­łek sera Cabécou sło­niną. Następ­nie, two­rząc z cia­sta brick cztery ‘kie­szonki’, umie­ścić sery wewnątrz. Aby nie dopu­ścić do roz­pad­nię­cia się cia­sta możemy posłu­żyć się wykałaczką.

Roz­grzać pie­kar­nik do 200 stopni i pozo­sta­wić w nim przy­go­to­wane Cabécou na około 5 minut.

Należy poda­wać cie­płe z liśćmi sałaty.

(prze­pis wiosna/lato)
Dla dwóch osób

Skład­niki:

• 2 Cabécou
• 2 piersi z kurczaka
• 3 pomi­dory
• 1 zie­lona papryka
• olej z oliwek
• sól i pieprz

Przy­go­to­wa­nie:
Pokroić paprykę w kostkę i lekko pod­sma­żyć na patelni, a następ­nie pozo­sta­wić do osty­gnię­cia. Tak samo przy­go­to­wać piersi z kur­czaka. Pomi­dory pozba­wić pestek i pokroić w drobne kawałki. Pokroić drobno ser Cabécou. Wszystko wymie­szać, a następ­nie dodać nieco oliwy z oliwek.

Skład­niki:

• 3 Cabe­cou du Périgord
• 350 g muszli świę­tego Jakuba
• 40 g sło­nego masła
• dwa jabłka Golden
• 1 cebula sza­lotka posiekana
• 100 ml cydru
• 150 ml płyn­nej śmietany
• sól i pieprz

Przy­go­to­wa­nie:
Połowę masła roz­to­pić na patelni na wol­nym ogniu. Na roz­grza­nym maśle umie­ścić muszle i pozo­sta­wić około 2 minuty, aż zaczną się rumie­nić. Obrane jabłka pokroić w pla­stry i sma­żyć na maśle około 5 minut. Do muszli i jabłek, na patelni o śred­nim ogniu, doda­wać suk­ce­syw­nie: cebulę sza­lotkę, po około 1 minu­cie cydr i po kolej­nej minu­cie sok z muszli świę­tego Jakuba, następ­nie 50 ml wody na 3 minuty i sery Cabe­cou ze śmie­taną na 1 minutę. Tak przy­go­to­wane skład­niki roz­dzie­lić na cztery por­cję i polać sosem pozo­sta­łym na patelni.

Porada: muszlę świę­tego Jakuba pozo­sta­wić w zamra­żal­niku. Odmro­zić tuż przed przy­go­to­wa­niem w szklance mleka.

Naj­bar­dziej popu­larny Camem­bert z naszej oferty. tak samo jak inne praw­dziwe camem­berty wytwa­rzany jest w Nor­man­dii, nadaje się zarówno do zje­dze­nia na wcze­snym eta­pie swego roz­woju jak i do pozo­sta­wie­nia w celu roz­wi­nię­cia pełni doj­rza­ło­ści, cho­ciaż jego aro­mat będzie deli­kat­niej­szy niż Camem­berta Le Rusti­que. Ten ser jest bar­dzo dobrą pro­po­zy­cją dla osób szu­ka­ją­cych camem­berta do zasto­so­wa­nia w kuchni, na gorąco.

Camem­bert Coeur de Lion Gou­r­mand to naj­bar­dziej deli­katny camem­bert z całej gamy. Ide­alny dla tych, któ­rzy roz­po­czy­nają swoją przy­godę z aro­ma­tycz­nymi serami fran­cu­skimi. Ser ten znaj­duje się na drew­nia­nej desce i jest przy­kryty prak­tycz­nym klo­szem, który uła­twia jego poda­wa­nie oraz przechowywanie.

Wer­sja słyn­nego fran­cu­skiego sera Camem­bert, pako­wana w okrą­głe pudełka z cha­rak­te­ry­stycz­nym papie­rem w biało-czerwoną kratkę. Camem­bert jest tra­dy­cyj­nym typem sera z Nor­man­dii na pół­nocy Fran­cji, powstaje z nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego mleka kro­wiego. Ręcz­nie for­mo­wane okrą­głe sery o wadze
ok. 300g są szcze­pione bak­te­rią zwaną Peni­cil­lium camem­berti, która two­rzy na skórce sera cha­rak­te­ry­styczny wato­waty nalot. Doj­rze­wa­nie sera trwa ok. 2 tygodni.

Młody camem­bert w smaku przy­po­mina nieco Brie, ma lekko kru­szącą się kon­sy­sten­cję i świeży smak. W miarę doj­rze­wa­nia coraz bar­dziej się roz­pływa, a jego smak i zapach stają się coraz ostrzej­sze. Dla­tego warto spraw­dzić na opa­ko­wa­niu datę waż­no­ści sera – jeżeli bra­kuje do niej jesz­cze dwóch-trzech tygo­dni, ser nie jest cał­kiem doj­rzały i warto odło­żyć go w tem­pe­ra­tu­rze poko­jo­wej.
Camem­bert ma wiele zasto­so­wań kuli­nar­nych – można go piec lub sma­żyć w cało­ści i poda­wać np. z kon­fi­turą z żura­win lub czer­wo­nych porze­czek – ale naj­le­piej sma­kuje po obie­dzie, podany z wiej­skim chlebem.

Camem­bert Le Rusti­que różni się tym od więk­szo­ści popu­lar­nych na rynku camem­ber­tów, że ma wszy­skie walory zapachowo-smakowe auten­tycz­nego camem­berta pro­du­ko­wa­nego z mleka nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego.
Naj­lep­sze wino do tego sera: Nie­zbyt cięż­kie wino czer­wone (Beau­jo­lais, Val­po­li­cella, mer­lot lub pinot noir z Nowego Świata) lub moc­niej­sze wino białe (chardonnay).

Nieco deli­kat­niej­sza wer­sja poważ­nego Camem­berta Le Rusti­que, o mniej­szej niż u swego star­szego brata zawar­to­ści tłusz­czu. Pole­camy oso­bom dba­ją­cym o linię, a nie chcą­cym rezy­gno­wać ze wspa­nia­łego aro­matu i smaku camemberta.

Camem­bert Coeur de Lion to naj­bar­dziej deli­katny camem­bert z całej gamy. Ide­alny dla tych, któ­rzy roz­po­czy­nają swoją przy­godę z aro­ma­tycz­nymi serami fran­cu­skimi. Ser ten znaj­duje się na drew­nia­nej desce i jest przy­kryty prak­tycz­nym klo­szem, który uła­twia jego poda­wa­nie oraz przechowywanie.

Tak jak brie, nor­mandzki camem­bert jest serem świa­to­wej sławy, wytwa­rza­nym na wiele róż­nych spo­so­bów, które przy­no­szą roz­ma­ite skutki. Sery sprze­da­wane pod tą nazwą róż­nią się w zależ­no­ści od rodzaju mleka i zawar­to­ści tłusz­czu. St. Benoit, kiedy doj­rzeje, jest pół­płynny, po prze­kro­je­niu krążka ser w przy­jemny spo­sób wylewa się spod skórki. Nie jest szcze­gól­nie tłu­sty, ma miłą goryczkę i zna­ko­mi­cie łączy się z pół­słod­kim jabł­kiem. Dosko­nałe wpro­wa­dze­nie do camem­berta jako gatunku – osoby onie­śmie­lone potęż­nym aro­ma­tem wiel­kich camem­ber­tów można prze­ko­nać do uro­ków tego sera poda­jąc im wła­śnie wer­sję lekką, podstawową.

Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie wino czer­wone (bur­gund, Beau­jo­lais, Val­po­li­cella, kék­fran­kos); im ser doj­rzal­szy, tym bar­dziej lubi mocne wina białe (fur­mint, biały burgund).

W tego­rocz­nym kon­kur­sie „Pro­dukt Roku. Wybór Kon­su­men­tów” wzięło udział 100 nowych lub istot­nie zmo­dy­fi­ko­wa­nych marek z branży FMCG zgło­szo­nych przez 70 pro­du­cen­tów. W ogól­no­pol­skim son­dażu prze­pro­wa­dzo­nym przez TNS OBOP^*, respon­denci okre­ślili walory pro­duk­tów oraz zado­wo­le­nie z ich użyt­ko­wa­nia, wyka­zali się zna­jo­mo­ścią marki i doko­nali oceny oraz wyboru naj­lep­szych ich zda­niem pro­duk­tów w danych kate­go­riach. Wybrano 38 marek, które zyskały tym samym prawo do posłu­gi­wa­nia się logo „Pro­dukt Roku. Wybór Konsumentów”.

Can­dia do kon­kursu zgło­siła: pół­tłu­ste mleko Disney, deser Crème Brûlée, Jogurt Grecki Greek Style oraz gamę serów Le Rusti­que (camem­bert i brie). Wszyst­kie pro­dukty zostały wysoko oce­nione przez kon­su­men­tów, a dwa spo­śród nich zwy­cię­żyły, dołą­cza­jąc do grona spraw­dzo­nych, inno­wa­cyj­nych i naj­bar­dziej cenio­nych przez Pola­ków marek.

Zwy­cięzcą w kate­go­rii jogurty do sosów i sała­tek został Jogurt Grecki Greek Style, nato­miast w kate­go­rii sery ple­śniowe — Camem­bert Le Rusti­que.

Jogurt Grecki Greek Style (zwy­kły i light)

- tra­dy­cyjny, gęsty jogurt w typie grec­kim. Zawiera szczepy bak­te­rii, lac­to­ba­cil­lus bul­ga­ri­cus, cha­rak­te­ry­styczne dla pro­duk­tów mle­czar­skich całego pół­wy­spu bał­kań­skiego oraz bli­skiego wschodu, nada­jące cha­rak­te­ry­styczny smak oraz posia­da­jące wyso­kie walory odżywcze.

W kuchni świet­nie spraw­dza się przy przy­go­to­wa­niu tra­dy­cyj­nego grec­kiego tzat­ziki, sosów, sała­tek, a nawet dale­ko­wschod­nich curry. Wyśmie­nity do bez­po­śred­niego spożycia.

W wer­sji light jogurt Greek Style zawiera jedy­nie 3% tłuszczu.

Opakowanie/cena: kube­czek 340 g / cena ok. 2,49 — 3,29 zł

Camem­bert Le Rusti­que — naj­wyż­szej jako­ści ser typu camem­bert pocho­dzący z Nor­man­dii, o kre­mo­wej kon­sy­sten­cji, inspi­ro­wany sma­kiem tra­dy­cyj­nego wiej­skiego sera.

Camem­bert le Rusti­que różni się tym od innych popu­lar­nych na rynku camem­ber­tów, że posiada wszyst­kie walory zapachowo-smakowe auten­tycz­nego camem­berta pro­du­ko­wa­nego na bazie mleka nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego. Wszę­dzie tam, gdzie ser jest dostępny jego zna­kiem roz­po­zna­wal­nym jest drew­niane pude­łeczko wyście­lone ser­wetką w biało-czerwoną kratkę, w które jest pakowany.

Camem­bert ma wiele zasto­so­wań kuli­nar­nych – można go piec lub sma­żyć w cało­ści i poda­wać np. z kon­fi­turą z żura­win lub czer­wo­nych porze­czek – ale naj­le­piej sma­kuje po obie­dzie, podany z wiej­skim chlebem.

Osoby dba­jące o linie, a nie chcące zre­zy­gno­wać ze wspa­nia­łego smaku i aro­matu camem­berta, mogą się­gnąć po wspa­niały Le Rusti­que w wer­sji light, o mniej­szej zawar­to­ści tłuszczu.

Sery Le Rustique:

• Camem­bert Le Rusti­que 250g
• Camem­bert Le Rusti­que Light 250g
• Le Grand Rusti­que 1kg
• Ser Rusti­que 200g Farmerski
• Brie Rusti­que 200g

Opakowania/ceny:

• Camem­bert (250g) ok.12,50 zł
• Camem­bert light (250g) ok. 12,50 zł
• Le Petit Camem­bert (150g) ok. 9 zł
• Far­mer­ski (200g) ok. 13 zł
• Brie wedle (200g) ok. 12,50 zł
• Le Grand Rusti­que (1kg) ok. 55 zł
• Le Blue Rusti­que (1.8 kg) ok. 65 zł

*) Bada­nie, na pod­sta­wie któ­rego roz­strzy­gnięto kon­kurs, prze­pro­wa­dził TNS OBOP na gru­pie ponad 5 tys. kon­su­men­tów z 3,3 tys. gospo­dar­stwach domo­wych repre­zen­ta­tyw­nej dla popu­la­cji Pol­ski w wieku mini­mum 15 lat pod wzglę­dem płci, wieku, regionu zamiesz­ka­nia i wiel­ko­ści miej­sco­wo­ści zamiesz­ka­nia. Miało ono formę PAPI – bez­po­śred­nich wywia­dów ankie­ter­skich z moż­li­wie jak naj­więk­szą ilo­ścią człon­ków danego gospo­dar­stwa domowego.

Skład­niki:

• 3 Cabécou du Périgord
• 30 ml oleju z orze­chów włoskich
• 1 jabłko Royal Gala
• 1 cuki­nia
• 1 ugo­to­wany burak
• cztery sztuki pieczarek
• 40 g bia­łych rodzynek
• szczypta posie­ka­nej pietruszki
• 30 g migdałów
• sól i pieprz

Przy­go­to­wa­nie:
Umie­ścić rodzynki w 100 ml cie­płej wody i pocze­kać aż napęcz­nieją. Do oleju dodać sól i pieprz, a następ­nie dokład­nie wymie­szać z 30 ml zim­nej wody. Jabłko należy obrać ze skóry i pozba­wić ogryzka. Następ­nie pokroić w pla­stry jabłko, buraka, pie­czarki oraz cuki­nie. Przy­go­to­wane warzywa i owoce podzie­lić na cztery por­cję oraz umie­ścić na taler­zach. Wszystko polać sosem. Dodać pokro­jony w kawałki Cabécou, a następ­nie ude­ko­ro­wać pie­truszką, rodzyn­kami i mig­da­łami. Poda­wać schłodzone.

Porada: w miej­sce oleju z orze­chów użyć oleju sło­necz­ni­ko­wego, a mig­dały wymie­szać z serem Cabécou.

Ser świeży pro­du­ko­wany z mleka koziego w por­cjach 20 gra­mo­wych. Deli­katny w smaku, szcze­gól­nie pole­cany oso­bom poszu­ku­ją­cym nowych sma­ków, a przy tym nie cenią­cych cha­rak­te­ry­stycz­nego aro­matu mleka koziego.

Ser świeży pro­du­ko­wany z mleka koziego w kształ­cie 150 gra­mo­wej pira­midki. Deli­katny w smaku, szcze­gól­nie pole­cany oso­bom poszu­ku­ją­cym nowych sma­ków, a przy tym nie cenią­cych cha­rak­te­ry­stycz­nego aro­matu mleka koziego.

(prze­pis jesień/zima)
Dla czte­rech osób

Skład­niki:

• 4 Cabécou
• masa do przy­go­to­wa­nia ciasta
• 4 gruszki
• piniole (orzeszki piniowe)

Przy­go­to­wa­nie:
Masę do przy­go­to­wa­nia cia­sta roz­pro­wa­dzić w foremce do wypieku wcze­śniej posma­ro­waną masłem. Środek deli­kat­nie podziu­ra­wić, tak aby nie urósł w trak­cie pie­cze­nia i pozo­sta­wić w pie­kar­niku aż do lek­kiego zabar­wie­nia.
Obrane gruszki pokroić w pla­stry. Pod­sma­żyć kilka pinioli.
Pla­stry gru­szek umie­ścić wewnątrz cia­sta, bli­sko brze­gów, pokryć je kil­koma pinio­lami, a następ­nie umie­ścić Cabécou na środku cia­sta. Pozo­sta­wić w pie­kar­niku na kilka minut.
Poda­wać cie­płe z sałatą i sosem winegret.

Miękki, krowi ser z Île-de-France. Lekko kwa­skowy, cokol­wiek cierpki, odro­binę słodki – jak to z orze­chami bywa, a nuta orze­chowa jest w tym serze naj­bar­dziej wyraźna. Lep­szy do deski serów niż na zakoń­cze­nie posiłku. Poda­wać z tymi samymi winami, co brie.

Jest to jeden z bar­dziej zna­nych na świe­cie dese­rów ‒ tym razem w smaku cze­ko­la­do­wym. Wię­cej o Crème Brûlée można prze­czy­tać tutaj albo na stro­nie dedy­ko­wa­nej dese­rom.

Jest to jeden z bar­dziej zna­nych na świe­cie dese­rów ‒ obec­nie bar­dzo już zasłu­żony, wystą­pił bowiem w słyn­nej książce kuchar­skiej Fra­nçois Mas­sia­lota z roku 1690. (Jest to książka godna przy­po­mnie­nia, jako że jest to naj­star­szy znany nam zbiór prze­pi­sów kuli­nar­nych w ukła­dzie ency­klo­pe­dycz­nym.) Mimo jego poważ­nego wieku deser ten nie stra­cił nic ze swo­jej genial­nej prostoty.

Crème Brûlée jest to bar­dzo deli­katny w smaku, gęsty krem jajeczno-waniliowy, który posy­puje się cukrem i zapieka bły­ska­wicz­nie pod roz­grza­nym gril­lem bądź przy­pieka spe­cjal­nym pal­ni­kiem gazo­wym w celu uzy­ska­nia chru­pią­cej kar­me­lo­wej sko­rupki nad kre­mem wani­lio­wym bez zbyt­niego roz­grze­wa­nia samego kremu.

W zesta­wie Rians „entre­go­ur­mets” krem jest w szkla­nej miseczce, w któ­rej można od razu go przy­rzą­dzić, a w torebce jest dołą­czony cukier trzci­nowy do zro­bie­nia sko­rupki. W razie braku moż­li­wo­ści jego przy­pa­le­nia wystar­czy go roz­sy­pać po powierzchni kremu, odcze­kać kilka minut, aż nabie­rze odro­binę wil­goci i Creme Bru­lee jest gotowy do podania.

Dostępny jest rów­nież w smaku cze­ko­la­do­wym.

Ser kozi doj­rze­wa­jący. Aro­ma­tyczny. Dla wytraw­nych sma­ko­szy. We Fran­cji uwa­żany za ser kone­se­rów, naj­lep­szy do lampki dobrego wina. W kształ­cie tra­dy­cyj­nych „kozich bob­ków” (z tłu­ma­cze­nia z języka fran­cu­skiego — crottin).

Korzenny deser na jesienną słotę i zimowe chłody.

Deser La Creme aux Spe­cu­loos to deli­katny krem o smaku Cookies, do któ­rego dołą­czona jest saszetka chru­pią­cych her­bat­ni­ków cyna­mo­no­wych. Deser posy­pu­jemy cia­stecz­kami tuż przed poda­niem, dzięki czemu jest wyjąt­kowo smaczny i efek­towny w podaniu.

Her­bat­niki Spe­cu­loos to korzenne cia­steczka, mocno cyna­mo­nowe i bar­dzo kru­che. Ich ojczy­zną są kraje Bene­luksu, gdzie cia­steczka tra­dy­cyj­nie wyra­biane są spe­cjal­nych drew­nia­nych for­mach, a następ­nie pie­czone do czasu uzy­ska­nia odpo­wied­niej kruchości.

Deser La Creme aux Spe­cu­loos Rians to kolejny po Creme Bru­lee prze­pyszny deser wyko­nany wyłącz­nie z natu­ral­nych skład­ni­ków. Nie zawiera sztucz­nych dodat­ków, barw­ni­ków czy konserwantów.

Wyborny deser kawowy w for­mie gala­retki. Smak pod­kre­śla likier znaj­du­jący się na spo­dzie opa­ko­wa­nia.

Czas: 15 minut

Ilość por­cji: 4

Skład­niki:

• 2 kubki malin,
• 4 łyżki cukru z trzciny cukrowej,
• 1 opa­ko­wa­nie (340g) jogurtu grec­kiego GREEK STYLE,
• 10 her­bat­ni­ków

Przy­go­to­wa­nie:
Zamro­żone maliny wraz z 4 łyżkami cukru z trzciny cukro­wej wrzu­cić do blen­dera. Mik­so­wać powoli przez 1,5–2 minuty. Następ­nie roz­lać połowę otrzy­ma­nego mali­no­wego puree do schło­dzo­nych szkla­nek i dodać 2 łyżki jogurtu grec­kiego GREEK STYLE do każ­dej z nich. Na sam szczyt „mali­no­wej pira­midy” poło­żyć pokru­szone her­bat­niki.  Potem jesz­cze raz jogurt GREEK STYLE, puree mali­nowe i pokru­szone her­bat­niki.
Poda­wać zaraz po przygotowaniu.

Świetny deser znany od wielu lat we Fran­cji. Pły­wa­jąca pianka w kształ­cie kuli w “sosie” wani­lio­wym polana spe­cjal­nie przy­go­to­wa­nym kare­me­lem wyzwala nie­znane dla wielu dozna­nia sma­kowe.

Czas: 45 minut

Ilość por­cji: 4

Skład­niki:

• 1 kg ziemniaków,
• 2 młode cebule,
• 3 nie­wiel­kie cukinie,
• 250g świe­żych pomidorów,
• 100g sera feta,
• 1 opa­ko­wa­nie (340g) jogurtu grec­kiego GREEK STYLE,
• 1 pęczek natki pietruszki,
• 2 łyżki oliwy z oliwek,
• przy­prawy

Przy­go­to­wa­nie:
Obrane ziem­niaki pokroić na cien­kie pla­sterki. W naczy­niu roz­grzać oliwę z oli­wek, posie­kać  cebulę i następ­nie pod­sma­żyć ją ok. 5 minut. Dodać cien­kie pla­sterki ziem­nia­ków. Przy­pra­wić. Sążyc do uzy­ska­nia zabar­wie­nia. W tym cza­sie pokroić cuki­nię w pla­stry. Następ­nie dodać ją do pod­sma­żo­nych ziem­nia­ków po czym dobrze przy­pra­wić. Po trzech, czte­rech minu­tach do cało­ści wrzu­cić obrane ze skórki i pokro­jone w kostkę pomi­dory. Całość deli­kat­nie wymie­szać i dusić jesz­cze przez 10 minut. Ser feta zmik­so­wać z 1 opa­ko­wa­niem (340g) jogurtu grec­kiego GREEK STYLE. Każdą por­cję potrawy deko­ro­wać łyżką uzy­ska­nej masy.

Epo­is­ses to miękki ser ple­śniowy wytwa­rzany tra­dy­cyj­nie w Bur­gun­dii z mleka krowiego.

Cechą cha­rak­te­ry­styczną epo­is­sesa inten­sywny, lekko słony miąższ oraz mazio­wata, pomarsz­czona skórka. W zależ­no­ści od etapu doj­rze­wa­nia skórka nabiera koloru poma­rań­czo­wego, aż po mie­dziany. Miąższ sera jest miękki, sprę­ży­sty, jasno­be­żowy o jedwa­bi­stej kon­sy­sten­cji. Cztero tygo­dniowy ser jest zwarty i wil­gotny, mniej inten­sywny w smaku. Pięcio-sześcio tygo­dniowy zyskuje bar­dziej ostry smak oraz ciem­niej­szą, nieco lepką skórkę.

Epo­is­ses to tra­dy­cyjny przy­smak regio­nalny chro­niony cer­ty­fi­ka­tem AOC ( Chro­niona Nazwa Pocho­dze­nia). Mleko do pro­duk­cji sera pocho­dzi wyłącz­nie z Bur­gun­dii. Pod­czas pro­cesu pro­duk­cji ser kil­ka­krot­nie prze­my­wany jest ręcz­nie w solance, a następ­nie doj­rzewa w wil­got­nych piw­ni­cach. Epo­is­ses zawdzię­cza swoją wyjąt­ko­wość ostat­niemu eta­powi pro­duk­cji, pod­czas któ­rego ser prze­mywa się mie­szanką wody z winia­kiem Marc de Bourgogne.

Epo­is­ses to świetne uzu­peł­nie­nie deski serów. Do sera ide­al­nie pasuje dobrej jako­ści Bur­gund, aro­ma­tyczne pół­wy­trawne białe wino takie jak Caber­net Sau­vi­gnon, Pinot Noir czy Rie­sling oraz wina musujące.

Krowi ser ple­śniowy pocho­dzący z Ower­nii. Ma bar­dzo długą tra­dy­cję, ale dopiero nie­dawno uzy­skał prawo do ape­la­cji kon­tro­lo­wa­nego pocho­dze­nia AOC. Doj­rzewa 1–2 mie­siące, nie jest nakłu­wany, toteż pleśń roz­wija się w kształ­cie pęche­rzy­ków, a nie – jak w Roqu­efort czy Bleu d’Auvergne – nitek. Sery mają cha­rak­te­ry­styczny kształt wyso­kich wal­ców i ważą ok. 2kg – tnie się je w poprzek na okrą­głe pla­stry. W smaku maślany, mniej słony i ostry od innych serów „nie­bie­skich”, deli­katny, z nutą popiołu i lekką kwasowością.

Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie wino słod­kie (Cote­aux du Layon, Loupiac, Mon­ba­zil­lac, Rie­sling Auslese).

Na naszym rynku jest to ser o tyle nie­zwy­kły, że jest w sprze­daży w tym samym zakre­sie ceno­wym, co pol­skie sery „błę­kitne”, śred­nio 29 zło­tych za kilo­gram!

Skład­niki:

• 340g jogurtu Greek Style,
• 300g piersi z kurczaka,
• 500ml bulionu warzywnego,
• 1 łyżka skla­ro­wa­nego masła,
• 1 duża cebula,
• 50g ryżu długoziarnistego,
• pół łyżeczki mie­lo­nego kminku, pół łyżeczki kur­kumy, 2 goź­dziki, 2cm świe­żego imbiru, 1 łyżeczka tłu­czo­nych zia­ren kolen­dry, szczypta pie­przu cay­enne, pieprz czarny, sól

Spo­sób przy­go­to­wa­nia:
Cebulę i imbir drobno poszat­ko­wać i pod­du­sić w garnku na roz­grza­nym tłusz­czu. Mięso pokroić w cien­kie paski i obto­czyć w wymie­sza­nych dokład­nie przy­pra­wach. Wszystko połą­czyć z jogur­tem, stop­niowo doda­wać bulion cią­gle mie­sza­jąc, goź­dziki oraz ryż. Goto­wać pod przy­kry­ciem na wol­nym ogniu okołó 15 minut. Dopra­wić solą i pieprzem.

Recen­zja Pana Pio­tra Adamczewskiego.

Jedni twier­dzą, że skóra na deli­katne zamszowe kurtki. Ale kto by chciał obdzie­rać piękne zwie­rzę ze skóry! No to mleko – zdrowe i smaczne. Choć nie wszy­scy z tą oceną się zga­dzają. A więc pozo­stają jesz­cze sery. I te mają wielu zwo­len­ni­ków. A ponie­waż i ja się do nich zali­czam, to nie zwa­ża­jąc na zarzuty, iż jestem na usłu­gach koziego lobby poświęcę tro­chę czasu na kolejne opi­sa­nie tego, co kozy mi dostar­czyły a ja z wiel­kim sma­kiem zjadłem.

Na pierw­szy ogień poszedł Cabe­cou du Peri­gord. Ten wybór spo­wo­do­wała nazwa koja­rząca mi się z dosko­na­łymi kuro­pa­twami, które zja­dał w nie­zwy­kłych ilo­ściach biskup i mini­ster spraw zagra­nicz­nych jed­no­cze­śnie, afo­ry­sta, sma­kosz , uwo­dzi­ciel i słynny łapów­karz czyli Char­les Mau­rice Tal­ley­rand du Peri­gord. A po uczcie zawsze ale to naprawdę zawsze się­gał po sery. Oczy­wi­ście kozie z rodzin­nych stron.

Jeśli on to lubił, to oczy­wi­ście warto spró­bo­wać – pomy­śla­łem. I nie żałuję. Małe krążki Cabe­cou zni­kały szyb­ciej w moim gar­dle niż kuro­pa­twy w ksią­żę­cym. Po kilku minu­tach pozo­stał po nich tylko silny, bar­dzo cha­rak­te­ry­styczny zapach. Łakom­stwo spo­wo­do­wało nad­mierny pośpiech więc nawet nie pomy­śla­łem jakie by napo­le­oń­ski mini­ster wybrał do deseru wino. Ale co się odwlecze…

Trzy kolejne kozie przy­smaki otwo­rzy­łem jed­no­cze­śnie (uspra­wie­dli­wie­niem są tu goście, o któ­rych ape­ty­cie mia­łem słuszne wyobra­że­nie). Były to Pico, Valen­cay i Sel­les sur Cher. Pro­du­cenci by uła­twić łakom­czu­chom sprawę sami pro­po­nują wła­ściwe dla tych serów wina. Na odwro­cie, bar­dzo drob­nym dru­kiem suge­rują by popi­jać je Cha­blis, San­cerre lub Pouilly. A wszyst­kie to sub­telne, białe i z wyż­szej półki trunki. Wpraw­dzie pro­du­cent Valen­cay zachęca do ewen­tu­al­nego popi­ja­nia jego sera winem z tego samego regionu ale – prawdę mówiąc – nie widzia­łem tego wina na pół­kach w naszym kraju. Mia­łem nato­miast w winiarce kilka bute­lek różo­wego trunku z Anjou. Ande­ga­we­nia sły­nie z win różo­wych, które ostat­nio zaczy­nają cie­szyć się coraz lep­szą repu­ta­cją także wśród naj­więk­szych znaw­ców win. A co mówić o takim pro­staczku znad Wisły jak ja. Uzna­łem, że będzie dobre. I było.

Na koniec jesz­cze jedna rada. Spró­buj­cie pro­szę na któ­ry­kol­wiek z opi­sy­wa­nych tu serów (choć czym bar­dziej wonny i ostry tym lepiej) kap­nąć odro­binę miodu. I to jest dopiero praw­dziwy finał uczty czyli superdeser.

Sery Sel­les sur Cher oraz Val­lency są jesz­cze nie­do­stępne w sprzedaży.

Tra­dy­cyjny, gęsty jogurt w typie grec­kim. Zawiera szczepy bak­te­rii lac­to­ba­cil­lus bul­ga­ri­cus, cha­rak­te­ry­styczne dla pro­duk­tów mle­czar­skich całego pół­wy­spu bał­kań­skiego oraz bli­skiego wschodu, nada­jące cha­rak­te­ry­styczny smak oraz posia­da­jące wyso­kie walory odżyw­cze. Jogurt może zastą­pić tra­dy­cyjny jogurt natu­ralny; w kuchni świet­nie się spraw­dzi w przy­go­to­wa­niu tra­dy­cyj­nego grec­kiego (i nie tylko) tzat­ziki, sosów, sała­tek, nawet dale­ko­wschod­nich curry.

Szcze­gól­nym przy­sma­kiem może być jogurt „Greek Style” podany z płyn­nym mio­dem — jest to cudow­nie deli­katne i nie­zwy­kle smaczne danie doce­niane w oko­li­cach Morza Śródziem­nego. Dostępny rów­nież w wer­sji Light o obni­żo­nej zawar­to­ści tłusz­czu.

Prze­pisy z uży­ciem jogurtu Greek Style

Tra­dy­cyjny, gęsty jogurt w typie grec­kim. Zawiera jedy­nie 3% tłusz­czu. Zawiera — podob­nie jak zwy­kły jogurt Greek Style — szczepy bak­te­rii lac­to­ba­cil­lus bul­ga­ri­cus, cha­rak­te­ry­styczne dla pro­duk­tów mle­czar­skich całego pół­wy­spu bał­kań­skiego oraz bli­skiego wschodu, nada­jące cha­rak­te­ry­styczny smak oraz posia­da­jące wyso­kie walory odżyw­cze.

Prze­pisy z uży­ciem jogurtu Greek Style

(Prze­pis wiosna/lato)
Dla dwóch osób

Skład­niki:

• 2 Cabécou
• 2 kroki chleba wiejskiego
• 3 pomi­dory
• kilka czar­nych oliwek
• 1 ząbek czosnku
• roz­ma­ryn
• sól i pieprz

Przy­go­to­wa­nie:
Pozba­wić pomi­dory pestek i pokroić je w pla­stry. Posie­kać oliwki i czo­snek. Wszystko zmie­szać, a następ­nie poso­lić i popie­przyć. Roz­pro­wa­dzić zmie­szane pro­dukty na krom­kach chleba, dodać ser Cabe­cou na środku, dopra­wić roz­ma­ry­nem i na końcu umie­ścić w pie­cyku na kilka minut, pozwa­la­jąc na deli­katne roz­to­pie­nie sera.

Poda­wać ciepłe.

Skład­niki:

• 3 Cabe­cou du Périgord
• 50 ml oleju z orzechów
• pie­czywo żytnie
• 100 g kon­fi­tur z winogron
• 100 g śliwek
• sól mor­ska

Przy­go­to­wa­nie:
Roz­grzać pie­kar­nik do 210 stopni. Kromki chleba pokryć ole­jem, poso­lić i umie­ścić w pie­kar­niku do momentu aż będą pod­pie­czone. Pokroić śliwki. Umie­ścić Cabe­cou na cie­płych krom­kach, następ­nie posma­ro­wać chleb kon­fi­turą z wino­gron i przy­kryć pokro­jo­nymi śliw­kami. Umie­ścić w pie­kar­niku na 5 minut. Poda­wać ciepłe.

Porada: w celu otrzy­ma­nia lep­szej kon­sy­sten­cji sera należy wycią­gnąć go z lodówki na 1 godzinę przed przy­go­to­wa­niem kana­pek. Naj­le­piej poda­wać jako przystawkę.

Prze­pis prze­zna­czony dla czte­rech osób.

czas: 20 minut
ilosc por­cji: 4
skladniki:

• Moz­za­relka CANDIA wer­sja mini moz­za­relli — małe kuleczki. Opa­ko­wa­nie 150g.
• 250g małych pomi­do­rów tzw. koktajlowych
• liście bazy­lii
• oliwa z oliwek
• ocet bal­sa­miczny
• sól, pieprz do smaku

Przy­rza­dza­nie:
Odsą­czyć moz­za­relkę CANDIA. Na wyka­łaczkę nadzie­wać po jed­nej kuleczce, małym pomi­do­rze tzw. kok­taj­lo­wym oraz liściu bazy­lii. Mie­sza­jąc ocet bal­sa­miczny doda­wać oliwę z oli­wek i przy­pra­wiać solą i świeżo zmie­lo­nym pie­przem do smaku. Naj­le­piej koreczki poda­wać na pół­mi­sku z sosem w oddziel­nym naczy­niu w celu tzw. maczania.

Ser kozi uzy­ski­wany ze zsia­dłego mleka. Bar­dzo deli­katny twa­ro­żek. Opa­ko­wa­nie pozwala na szyb­kie i sprawne “odsą­cze­nie” sera. Naj­lep­szy jako zaką­ska ze szczy­pior­kiem i odro­biną soli lub jako deser z mio­dem i dżemem.

Ser świeży kozi w postaci krąż­ków. Naj­lep­szy jako doda­tek do sałaty lub wykwintny ser na grzanki.

Ide­al­nie miękki i łagodny ser La Belle Laiti­ère (piękna mle­czarka) urzeka swą aksa­mitną kon­sy­sten­cją. Kunszt fran­cu­skich sero­wa­rów spra­wia, że ten camem­bert pre­zen­tuje całą gamę sub­tel­nych sma­ków. Prze­zna­czony zasad­ni­czo na deser, nadaję się także do kanapek.

Pole­cane wina:

• lek­kie wina czer­wone: Beaujolais,
• białe wina wytrawne, o dobrze zbu­do­wa­nym smaku: Char­don­nay, a nawet Cotes-de-Beaune.

Pro­du­ko­wany z mleka koziego ser świeży. Deli­katny w smaku, akcep­to­wany nawet dla tych któ­rzy nie cenią cha­rak­te­ry­stycz­nego aro­matu mleka koziego.

Ser łagodny, sło­nawy, dość tłu­sty, przy­datny w kuchni bar­dziej niż na desce serów. Można go z powo­dze­niem roz­to­pić na bia­łych szpa­ra­gach, użyć do sosu sero­wego do maka­ronu lub pizzy, zapiec na grzan­kach lub ziemniakach.

Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie i bez­pre­ten­sjo­nalne – młody rie­sling, mer­lot, char­don­nay bez wyraź­nych nut beczkowych.

Ser doj­rze­wa­jący z deli­kat­nym poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany w Nor­man­dii. Jak wiele serów z tego regionu Fran­cji, Le Coutance maj bar­dzo kre­mową, aksa­mitną kon­sy­sten­cję, deli­katny kre­mowy, maślany smak. Na desce serów ide­al­nie sma­kuje z doj­rza­łymi gruszkami.

Wer­sja słyn­nego fran­cu­skiego sera Camem­bert, pako­wana w okrą­głe pudełka z cha­rak­te­ry­stycz­nym papie­rem w biało-czerwoną kratkę. Camem­bert jest tra­dy­cyj­nym typem sera z Nor­man­dii na pół­nocy Fran­cji, powstaje z nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego mleka kro­wiego. Ręcz­nie for­mo­wane okrą­głe sery o wadze
ok. 300g są szcze­pione grzy­bem Peni­cil­lium camem­berti, który two­rzy na skórce sera cha­rak­te­ry­styczny wato­waty nalot. Doj­rze­wa­nie sera trwa ok. 2 tygodni.

Młody camem­bert w smaku przy­po­mina nieco Brie, ma lekko kru­szącą się kon­sy­sten­cję i świeży smak. W miarę doj­rze­wa­nia coraz bar­dziej się roz­pływa, a jego smak i zapach stają się coraz ostrzej­sze. Dla­tego warto spraw­dzić na opa­ko­wa­niu datę waż­no­ści sera – jeżeli bra­kuje do niej jesz­cze dwóch-trzech tygo­dni, ser nie jest cał­kiem doj­rzały i warto odło­żyć go w tem­pe­ra­tu­rze poko­jo­wej.
Camem­bert ma wiele zasto­so­wań kuli­nar­nych – można go piec lub sma­żyć w cało­ści i poda­wać np. z kon­fi­turą z żura­win lub czer­wo­nych porze­czek – ale naj­le­piej sma­kuje po obie­dzie, podany z wiej­skim chlebem.

Camem­bert Le Rusti­que różni się tym od więk­szo­ści popu­lar­nych na rynku camem­ber­tów, że ma wszy­skie walory zapachowo-smakowe auten­tycz­nego camem­berta pro­du­ko­wa­nego z mleka nie­pa­ste­ry­zo­wa­nego.
Naj­lep­sze wino do tego sera: Nie­zbyt cięż­kie wino czer­wone (Beau­jo­lais, Val­po­li­cella, mer­lot lub pinot noir z Nowego Świata) lub moc­niej­sze wino białe (chardonnay).

Tra­dy­cja sera brie sięga sta­ro­żyt­nego Rzymu. Tra­dy­cja ta prze­trwała w średnio­wie­czu w klasz­to­rach Fran­cji. Mnisi uczyli far­me­rów, jak dbać o zdro­wie zwie­rząt i utrzy­my­wać mleko w czy­sto­ści a także poka­zy­wali jak pod­da­wać sery dojrzewaniu.

Ser, wino i chleb – to według okre­śle­nia pisa­rza, mni­cha i huma­ni­sty FRANCOIS RABELAIS — „Święta trójca” fran­cu­skiego stołu. Nie­które sery lepiej poda­wać także z owo­cami; jak pisał Rabe­lais: „Nic się nie może rów­nać z Panem Serem i Panią Gruszką”.

Brie – to naj­bar­dziej ceniony ser miękki z poro­stem bia­łej ple­śni, pro­du­ko­wany podob­nie jak Camem­bert na bazie mleka krowiego.

Brie Coeur de Lion zawiera wszyst­kie walory typowe dla kla­sycz­nego fran­cu­skiego Brie :

• deli­katny smak,
• zmy­słowy, lekko grzy­bowy aromat,
• skórkę jak biały aksa­mit cho­ciaż gdy ser doj­rzeje i sta­nie się naj­bar­dziej sma­ko­wity skórka staje się na bokach brązowawa,
• miąższ jest zwarty, koloru słom­ko­wego, gdy ser doj­rzeje staje się kre­mowy – wów­czas ser ofe­ruje dopiero peł­nię swo­ich walo­rów smakowych.

Brie Coeur de Lion dobrze sma­kuje z bia­łym pie­czy­wem, z jabł­kami, orze­chami wło­skimi, z bia­łym wytraw­nym lub pół­wy­traw­nym winem lub z kie­lisz­kiem szampana.

Brie Coeur de Lion jest pro­du­ko­wany na zacho­dzie Fran­cji w LOTARYNGII.

Brie Coeur de Lion należy prze­cho­wy­wać w tem­pe­ra­tu­rze ok. 6ºC ale przed spo­ży­ciem warto go wyjąć z lodówki na 1–2 godziny aby doj­rzał, stał się kremowy.

Brie Coeur de Lion ma postać sera na wagę — krę­gów 1 kg ale także 3kg lub postać wycię­tych z krę­gów por­cji 125g i 250g (50%) oraz 200g (60%) dostęp­nych na pół­kach samoobsługi.

Dotych­cza­sową gamę ser­ków twa­ro­go­wych Le Roule wzbo­gaci ory­gi­nalne połą­cze­nie z ana­na­sem. Le Roulé z ANANASEM jest świe­żym serem twa­ro­go­wym z cha­rak­te­ry­styczną spi­ralą ana­nasa widoczną w prze­kroju. Pro­du­ko­wany z naj­lep­szej jako­ści mleka oraz świe­żych owo­ców two­rzy ory­gi­nalne, nie­za­po­mniane połą­cze­nie sma­kowe. Uni­kalny, deli­katny słodko-kwaskowy smak i kre­mowa kon­sy­sten­cja zado­woli nawet naj­bar­dziej wyma­ga­ją­cych sma­ko­szy, poszu­ku­ją­cych nowych cie­ka­wych sma­ków. Le Roulé z ana­na­sem dosko­nale sma­kuje jako deser, serek na grzanki czy farsz do nale­śni­ków. Pro­dukt dostępny jest w for­ma­cie pla­stra 125 g oraz rola­dzie 0,9 kg.

Znany z połą­cze­nia z żura­winą serek Le Roule tym razem poja­wia się w towa­rzy­stwie ana­nasa. Le Roulé z ANANASEM jest świe­żym serem twa­ro­go­wym z cha­rak­te­ry­styczną spi­ralą ana­nasa widoczną w prze­kroju. Pro­du­ko­wany z naj­lep­szej jako­ści mleka oraz świe­żych owo­ców two­rzy ory­gi­nalne, nie­za­po­mniane połą­cze­nie sma­kowe. Uni­kalny, deli­katny słodko-kwaskowy smak i kre­mowa kon­sy­sten­cja zado­woli nawet naj­bar­dziej wyma­ga­ją­cych sma­ko­szy, poszu­ku­ją­cych nowych cie­ka­wych sma­ków. Le Roulé z ana­na­sem dosko­nale sma­kuje jako deser, serek na grzanki czy farsz do nale­śni­ków. Pro­dukt dostępny jest w for­ma­cie pla­stra 125 g oraz rola­dzie 0,9 kg.

Podob­nie jak jego brat ‒ Le Roulé z pie­przem, Le Roulé z zio­łami jest serem twa­ro­go­wym z cha­rak­te­ry­styczną spi­ralą ziół widoczną w prze­kroju. Jest on przy­pra­wiony mie­szanką czosnku i ziół, o smaku nieco wyra­zisz­tym niż wer­sja pie­przowa co pre­de­sty­nuje go sil­niej do kuchni, na grzanki i jako wyra­zi­sta zaką­ska do potraw o moc­niej­szym smaku.

Zale­cane wina: Menetou-Salon i Sancerre.

Podob­nie jak jego brat ‒ Le Roulé z pie­przem, Le Roulé z zio­łami jest serem twa­ro­go­wym z cha­rak­te­ry­styczną spi­ralą ziół widoczną w prze­kroju. Jest on przy­pra­wiony mie­szanką czosnku i ziół, o smaku nieco wyra­zisz­tym niż wer­sja pie­przowa co pre­de­sty­nuje go sil­niej do kuchni, na grzanki i jako wyra­zi­sta zaką­ska do potraw o moc­niej­szym smaku.

Zale­cane wina: Menetou-Salon i Sancerre.

Dostępny rów­nież na wagę.

Le Roulé z żura­winą jest serem świe­żym ze spi­ralą z żura­winy. Jest to ser uni­kalny! Smak słodko-kwaskowaty two­rzy nie­za­po­mniany efekt kuli­narny. Dosko­nały jako deser!

Zale­cane wina: Cham­pa­gne czer­wony lub biały.

Le Roulé z żura­winą jest serem świe­żym ze spi­ralą z żura­winy. Jest to ser uni­kalny! Smak słodko-kwaskowaty two­rzy nie­za­po­mniany efekt kuli­narny. Dosko­nały jako deser!

Zale­cane wina: Cham­pa­gne czer­wony lub biały.

Dostępny rów­nież na wagę.

L’ Affiné au Cha­blis to ser z poro­stem ple­śni wytwa­rzany tra­dy­cyj­nie w Bur­gun­dii. Podob­nie jak Epo­is­ses posiada deli­katny miąższ oraz miękką skórkę, w kolo­rze kre­mowo– poma­rań­czo­wym. Nie­po­wta­rzalny smak i aro­mat L’ Affiné au Cha­blis powstaje pod­czas ręcz­nego prze­my­wa­nia sera bia­łym winem Cha­blis. Dzięki temu zabie­gowi ser zyskuje cha­rak­te­ry­styczny i łatwo roz­po­zna­walny zapach wina.

L’ Affiné au Cha­blis to dosko­nała prze­ką­ska oraz uroz­ma­ice­nie deski serów. Naj­le­piej sma­kuje w towa­rzy­stwie orze­chów i słod­kich owo­ców. Naj­le­piej sma­kuje z winami: Pome­rol, Saint Emi­lion, Merlot.

Znany ser holen­der­ski, młody, o 45-procentowej zawar­to­ści tłusz­czu. Raczej miękki, choć nie jest gatun­kowo serem mięk­kim. Słod­kawy, orze­chowy, z lekką goryczką. Lep­szy do deski serów niż na kanapki. Dobra rela­cja ceny do jako­ści. Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie Char­don­nay z Nowego Świata.

Mascar­pone — kre­mowy, deli­katny ser. Pro­du­kuje się go z czy­stej śmie­tanki i jest wytwa­rzany w spo­sób bar­dzo podobny do jogurtu. Uży­wany głów­nie do przy­rza­dza­nia wysmie­ni­tego i zmy­slo­wego deseru — TIRAMISU. Sto­suje sie go takze zamiast smie­tanki do dan, zarowno lagod­nych jak i pikantnych.

Mascar­pone — kre­mowy, deli­katny ser. Pro­du­kuje się go z czy­stej śmie­tanki i jest wytwa­rzany w spo­sób bar­dzo podobny do jogurtu. Uży­wany głów­nie do przy­rza­dza­nia wysmie­ni­tego i zmy­slo­wego deseru — TIRAMISU. Sto­suje sie go takze zamiast smie­tanki do dan, zarowno lagod­nych jak i pikantnych.

Ser Moz­za­rella jest ory­gi­nal­nie pro­du­ko­wany w połu­dnio­wych Wło­szech w regio­nie Kam­pa­nia, z mleka bawo­lic jako moz­za­rella Bufalla.

Moz­za­rella CANDIA jest pro­du­ko­wany przez part­nera CANDII w Pol­sce — grupę LACPOL wedle ory­gnial­nych wło­skich recep­tur. Naszą fabrykę regu­lar­nie odwie­dzają wło­scy sero­wa­rzy dora­dza­jąc jak uzy­skać pro­dukt o wło­skim smaku i temperamencie.

Moz­za­relka CANDIA to wer­sja mini moz­za­relli — małe kuleczki (około 7 gram). Takie kuleczki są dosko­na­łym uzu­peł­nie­niem dla świe­żej sałaty. Bar­dzo deli­katne, o przy­jem­nej, lekko sprę­ży­stej konsystencji.

Ser Moz­za­rella jest ory­gi­nal­nie pro­du­ko­wany w połu­dnio­wych Wło­szech w regio­nie Kam­pa­nia, z mleka bawo­lic jako moz­za­rella Bufalla.

Moz­za­rella CANDIA jest pro­du­ko­wany przez part­nera CANDII w Pol­sce — grupę LACPOL wedle ory­gnial­nych wło­skich recep­tur. Naszą fabrykę regu­lar­nie odwie­dzają wło­scy sero­wa­rzy dora­dza­jąc jak uzy­skać pro­dukt o wło­skim smaku i temperamencie.

Moz­za­relka CANDIA to wer­sja mini moz­za­relli — małe kuleczki (około 7 gram). Takie kuleczki są dosko­na­łym uzu­peł­nie­niem dla świe­żej sałaty. Bar­dzo deli­katne, o przy­jem­nej, lekko sprę­ży­stej konsystencji.

Prze­pisy z uży­ciem Moz­za­relki.

Ser Moz­za­rella jest ory­gi­nal­nie pro­du­ko­wany w połu­dnio­wych Wło­szech w regio­nie Kam­pa­nia, z mleka bawo­lic jako moz­za­rella Bufalla.

Moz­za­rella CANDIA jest pro­du­ko­wany przez part­nera CANDII w Pol­sce — grupę LACPOL wedle ory­gnial­nych wło­skich recep­tur. Naszą fabrykę regu­lar­nie odwie­dzają wło­scy sero­wa­rzy dora­dza­jąc jak uzy­skać pro­dukt o wło­skim smaku i temperamencie.

Moz­za­relka CANDIA to wer­sja mini moz­za­relli — małe kuleczki (około 7 gram). Takie kuleczki są dosko­na­łym uzu­peł­nie­niem dla świe­żej sałaty. Bar­dzo deli­katne, o przy­jem­nej, lekko sprę­ży­stej konsystencji.

Ser Moz­za­rella jest ory­gi­nal­nie pro­du­ko­wany w połu­dnio­wych Wło­szech w regio­nie Kam­pa­nia, z mleka bawo­lic jako moz­za­rella Bufalla.

Moz­za­rella CANDIA jest pro­du­ko­wany przez part­nera CANDII w Pol­sce — grupę LACPOL wedle ory­gnial­nych wło­skich recep­tur. Naszą fabrykę regu­lar­nie odwie­dzają wło­scy sero­wa­rzy dora­dza­jąc jak uzy­skać pro­dukt o wło­skim smaku i temperamencie.

Moz­za­rella CANDIA pako­wana w bar­dzo atrak­cyjne wia­derka zwie­ra­jące 3 lub 6 kul o wadze ok 100g. Kula 100g jest prze­na­czona po pokro­je­niu w pla­try do sałatki caprese oraz innych prze­pi­sów.

Ser Moz­za­rella jest ory­gi­nal­nie pro­du­ko­wany w połu­dnio­wych Wło­szech w regio­nie Kam­pa­nia, z mleka bawo­lic jako moz­za­rella Bufalla.

Moz­za­rella CANDIA jest pro­du­ko­wany przez part­nera CANDII w Pol­sce — grupę LACPOL wedle ory­gnial­nych wło­skich recep­tur. Naszą fabrykę regu­lar­nie odwie­dzają wło­scy sero­wa­rzy dora­dza­jąc jak uzy­skać pro­dukt o wło­skim smaku i temperamencie.

Moz­za­rella CANDIA pako­wana w bar­dzo atrak­cyjne wia­derka zwie­ra­jące 3 lub 6 kul o wadze ok 100g. Kula 100g jest prze­na­czona po pokro­je­niu w pla­try do sałatki caprese oraz innych prze­pi­sów.

Ser Moz­za­rella jest ory­gi­nal­nie pro­du­ko­wany w połu­dnio­wych Wło­szech w regio­nie Kam­pa­nia, z mleka bawo­lic jako moz­za­rella Bufalla.

Moz­za­rella CANDIA jest pro­du­ko­wany przez part­nera CANDII w Pol­sce — grupę LACPOL wedle ory­gnial­nych wło­skich recep­tur. Naszą fabrykę regu­lar­nie odwie­dzają wło­scy sero­wa­rzy dora­dza­jąc jak uzy­skać pro­dukt o wło­skim smaku i temperamencie.

Moz­za­rella CANDIA pako­wana w bar­dzo atrak­cyjne wia­derka zwie­ra­jące 3 lub 6 kul o wadze ok 100g. Kula 100g jest prze­na­czona po pokro­je­niu w pla­try do sałatki caprese i innych prze­pi­sów.

Słynny ser z Alza­cji o bar­dzo dłu­giej tra­dy­cji, się­ga­ją­cej wcze­snego Średnio­wie­cza. Wytwa­rzany z mleka krów spe­cjal­nej rasy woge­zyj­skiej. Sery mają kształt kwa­dratu i wagę ok. 500g, doj­rze­wają 2–3 mie­siące, a poma­rań­czo­wego koloru skórkę prze­mywa się solanką. Mun­ster sły­nie z cha­rak­te­ry­stycz­nego, bar­dzo moc­nego zapa­chu i smaku oraz mięk­kiej, roz­pły­wa­ją­cej się fak­tury. Jest w nim miła goryczka, lecz rów­nież sło­dycz, i każdą z tych cech uwy­pu­kli odpo­wied­nio dobrane wino. W Alza­cji zamiast chleba podaje się do mun­stera goto­wane ziem­niaki, lecz naj­le­piej spraw­dza się jako ser dese­rowy, zwłasz­cza po alzac­kim bigo­sie. Znany rów­nież w Lota­ryn­gii pod nazwą géromé.

Naj­lep­sze wino do tego sera: wyra­zi­ste wina białe: alzacki pinot gris lub gewurz­tra­mi­ner, nie­miec­kie rie­slingi spätlese.

• Recen­zja sera Mun­ster Lis­beth autor­stwa Pana Pio­tra Adamczewskiego

Holen­der­ski ser o nazwie nie mają­cej nic wspól­nego z regio­nem pro­duk­cji. Nowo­cze­sny i eklek­tyczny – łączy cechy kilku sta­rzo­nych serów: ched­dara, par­me­zanu i goudy (tro­chę jak irlandzki dubli­ner, sta­nowi wyna­la­zek łączący różne tra­dy­cje – coś nowego, a zara­zem zna­jo­mego). Bar­dzo smaczny, o lekko kre­do­wej kon­sy­sten­cji, tłusto-słony. Duży suk­ces eks­pe­ry­men­ta­to­rów, któ­rzy go stwo­rzyli. Naj­lep­szy na deser, w towa­rzy­stwie tych samych win, co sta­rzona gouda.

Zapra­szamy Pań­stwa do obej­rze­nia nie­zwy­kle ape­tycz­nych stron o serze Par­rano w języku angielskim:

• http://www.parrano.com/p_usa/index.html
• http://parrano.com/p_intl/index.asp?language=en

Słynny ser z Alza­cji o bar­dzo dłu­giej tra­dy­cji, się­ga­ją­cej wcze­snego Średnio­wie­cza. Wytwa­rzany z mleka krów spe­cjal­nej rasy woge­zyj­skiej. Sery mają kształt kwa­dratu i wagę ok. 500g, doj­rze­wają 2–3 mie­siące, a poma­rań­czo­wego koloru skórkę prze­mywa się solanką. Mun­ster sły­nie z cha­rak­te­ry­stycz­nego, bar­dzo moc­nego zapa­chu i smaku oraz mięk­kiej, roz­pły­wa­ją­cej się fak­tury. Jest w nim miła goryczka, lecz rów­nież sło­dycz, i każdą z tych cech uwy­pu­kli odpo­wied­nio dobrane wino. W Alza­cji zamiast chleba podaje się do mun­stera goto­wane ziem­niaki, lecz naj­le­piej spraw­dza się jako ser dese­rowy, zwłasz­cza po alzac­kim bigo­sie. Znany rów­nież w Lota­ryn­gii pod nazwą géromé.

Naj­lep­sze wino do tego sera: wyra­zi­ste wina białe: alzacki pinot gris lub gewurz­tra­mi­ner, nie­miec­kie rie­slingi spätlese.

Wariant sprze­da­wany w małych krąż­kach 125g.

Ser świeży kozi w postaci krąż­ków. Naj­lep­szy jako doda­tek do sałaty lub wykwintny ser na grzanki.

Pro­du­ko­wany z mleka koziego ser świeży. Deli­katny w smaku, akcep­to­wany nawet dla tych któ­rzy nie cenią cha­rak­te­ry­stycz­nego aro­matu mleka koziego.

Zapra­szamy do zakupu. W wielu dobrych skle­pach już PLN 6,99!!

Taki nie­ba­nalny pomysł przy­szedł mi do głowy gdy w mojej lodówce poja­wiła się nowa (oj, nie­mała) por­cja fran­cu­skich serów, a wśród nich „La fais­selle” firmy Rians. Ten biały twa­ro­żek, nie­mal płynny, ani słony, ani słodki nadaje się wspa­niale zarówno na śnia­da­nie – np. w połą­cze­niu z pokro­jo­nymi owo­cami lub musem owo­co­wym czy mio­dem – jak i na prze­ką­skę – zmik­so­wany z sar­dyn­kami lub (jesz­cze lepiej) ze szprot­kami w oleju.

Pró­bu­jąc zawar­tość każ­dego kubeczka z innym dodat­kiem przy­po­mnia­łem sobie o wspa­nia­łej wiel­ko­pol­skiej potra­wie czyli ugo­to­wa­nymi kar­to­flami w mun­dur­kach ozdo­bio­nych twa­ro­giem. W gwa­rze poznań­skiej danie to nosi wła­śnie nazwę pyrki z gzi­kiem. Pol­ski twa­róg różni się oczy­wi­ście od fran­cu­skiego kuzyna czyli la fais­selle zarówno kon­sy­sten­cją jak i sma­kiem. Ale posta­no­wi­łem zary­zy­ko­wać. I było warto. Nie odci­skany, dzięki czemu nie­mal płynny, fran­cu­ski serek zdo­biący obfi­cie pokro­jone na połówki i paru­jące gorące pyry był wprost rewe­la­cyjny. Nawet bez żadnych dodat­ków. Zaś odro­binę poso­lony jest jesz­cze lepszy.

Małe, zawie­ra­jące zale­d­wie 100 g serka, kubeczki sta­no­wią natu­ralną i cał­ko­wi­cie wystar­cza­jącą por­cję śnia­da­niową czy przekąskową.

Zna­jome Fran­cuzki twier­dzą, że la fais­selle ma i inne zalety oprócz dosko­na­łego smaku. Służy on jako danie we wszyst­kich kura­cjach odchu­dza­ją­cych. Być może…

Piotr Adam­czew­ski

• Twa­ro­żek fran­cu­ski (Fais­selle 6%) 4×100g,
• Twa­ro­żek fran­cu­ski (Fais­selle 6%) 500g,
• Twa­ro­żek fran­cu­ski light (Fais­selle 0%) 4×100g,
• Twa­ro­żek fran­cu­ski light (Fais­selle 0%) 500g.

Skład­niki:

• 340g jogurtu Greek Style,
• kilka łyżek płat­ków zbożowych,
• łyżeczka miodu,
• 3 łyżki orze­chów lub migdałów,
• 1 owoc (np. banan, gruszka lub mandarynka)

Spo­sób przy­go­to­wa­nia:
Jogurt wymie­szać z płat­kami. Pokroić owoc na małe kawałki. Dodać orze­chy lub posie­kane mig­dały oraz miód. Dobór poszcze­gól­nych skład­ni­ków zależy od indy­wi­du­al­nych upodo­bań. Poda­wać schłodzone.

Rac­lette Riches Monts to ser pół­twardy, pro­du­ko­wany z paste­ry­zo­wa­nego mleka kro­wiego. Ma jasną, poma­rań­czową skórkę i zwartą kon­sy­sten­cję. Naj­lep­szy smak osiąga po trzech mie­sią­cach dojrzewania.

Walory sma­kowe sera uwy­dat­niają się pod­czas pod­grze­wa­nia sera przy ogniu, lub na gorą­cym grillu. Ser nabiera pikant­nego, słod­ka­wego smaku oraz doj­rza­łego i wyraź­nego zapachu.

Nazwa sera pocho­dzi od fran­cu­skiego słowa ‘rac­ler’, które ozna­cza ‘zeskro­by­wać’. Kla­sycz­nie, odkro­joną część sera pod­grzewa się, a następ­nie zeskro­buje wierzch­nią, roz­to­pioną war­stwę, gotową do podania.

Ser Rac­lette dobrze się prze­cho­wuje. Szczel­nie zapa­ko­wane kawałki sera można prze­cho­wy­wać w lodówce do 2–3 tygo­dni. Więk­sze kawałki nawet do ośmiu. Ser można rów­nież zamro­zić, a po wyję­ciu z zamra­żarki można od razu go przyrządzić.

Rac­lette to nie tylko nazwa sera, ale także słyn­nej szwaj­car­skiej potrawy, w któ­rej cien­kie pla­sterki sera topi się na pie­czo­nych ziem­nia­kach. Rac­lette można także pokroić na cien­kie paseczki i roz­to­pić na małych pate­len­kach pod spe­cjal­nym elek­trycz­nym gril­lem. Do roz­to­pio­nego Rac­lette można dodać warzywa, gril­lo­wane mięso lub pikle.

Wiele mie­sięcy temu zachwy­ca­łem się nie­zwy­kle won­nym serem ple­śnio­wym Mun­ster Lis­beth. Kilka maleń­kich krąż­ków (125 g) tego sma­ko­łyku star­czyło mi zale­d­wie na dwa razy. Ale i to wystar­czyło bym zapa­łał doń poważ­nym i głę­bo­kim uczu­ciem. Zna­la­złem też pre­cy­zyjny opis tego pro­duktu załą­czany zwy­kle przez impor­tera czy wytwórcę. Warto z tą infor­ma­cją się zapo­znać, by wie­dzieć skąd ser pocho­dzi i z jakiego mleka jest wyra­biany. To bowiem pomoże nam dobrać do niego wła­ściwe trunki jak i dodatki np. owoce. Oto com tam prze­czy­tał: „Słynny ser z Alza­cji o bar­dzo dłu­giej tra­dy­cji, się­ga­ją­cej wcze­snego Średnio­wie­cza. Wytwa­rzany z mleka krów spe­cjal­nej rasy woge­zyj­skiej. Sery mają kształt kwa­dratu i wagę ok. 500 g, doj­rze­wają 2 — 3 mie­siące, a poma­rań­czo­wego koloru skórkę prze­mywa się solanką. Mun­ster sły­nie z cha­rak­te­ry­stycz­nego, bar­dzo moc­nego zapa­chu i smaku oraz mięk­kiej, roz­pły­wa­ją­cej się fak­tury. Jest w nim miła goryczka, lecz rów­nież sło­dycz, i każdą z tych cech uwy­pu­kli odpo­wied­nio dobrane wino. W Alza­cji zamiast chleba podaje się do mun­stera goto­wane ziem­niaki, lecz naj­le­piej spraw­dza się jako ser dese­rowy, zwłasz­cza po alzac­kim bigosie.”

Tym razem mia­łem do czy­nie­nia z tą więk­szą wer­sją Mun­ster Lis­beth czyli pół­ki­lo­gra­mo­wym kwa­dra­tem. Wraz z wiel­ko­ścią por­cji wzro­sła też potęga zapa­chu. I żadne opa­ko­wy­wa­nie sera w kolejne war­stwy worecz­ków pla­sti­ko­wych nie przy­no­siły pożą­da­nych rezul­ta­tów. Wystar­czyło lekko poru­szyć paczką, by cała kuch­nia napeł­niła się inten­syw­nym, ostrym zapa­chem. Na szczę­ście w moim domu żyją wyłącz­nie miło­śnicy serów. Nikt nie narze­kał. Zwłasz­cza gdy ser zna­lazł się na desce z oliw­nego drewna w towa­rzy­stwie dwóch rodza­jów wino­gron (zie­lone i fio­le­towe), obra­nych orze­chów wło­skich oraz – tuż obok sto­ją­cej – butelki wina. Lecz nie był to ani alzacki pinot gris, ani gewurz­tra­mi­ner, ani też nie­miecki rie­sling spätlese pole­cane przez Fran­cu­zów. Aku­rat mia­łem w winiarce kana­dyj­ski ice wine czyli nie­zwy­kle słod­kie wino z prze­mro­żo­nych wino­gron. Sły­nie z niego okręg winiar­ski w oko­li­cach wodo­spadu Nia­gara. Łatwo więc domy­śli­łem się, że i inne słod­kie wina (np. sau­terne) też będą wspa­niale wypa­dać w towa­rzy­stwie Lisbeth.

Ostrze­gam tylko wszyst­kich łasu­chów. Nawet ta duża czyli pół­ki­lo­gra­mowa por­cja sera star­cza zale­d­wie na dwie kola­cje dla ośmiu osób. Mimo, że jest to prze­cież deser a nie główne danie. A potem trzeba znów biec do delikatesów.

Piotr Adam­czew­ski

• Mun­ster Lis­beth,
• Petit Mun­ster Lis­beth 125g.

Krowi ser ple­śniowy doj­rze­wa­jący. Wysoka zawar­tość tłusz­czu spra­wia, że jego kon­sy­sten­cja jest bar­dzo kre­mowa. W trak­cie pro­cesu pro­duk­cji do sera doda­wana jest peł­no­tłu­sta śmie­tana, dzięki czemu ser ma deli­katną miękką skórkę oraz bar­dzo kre­mowy środek o deli­kat­nym maśla­nym posmaku.

Świeży ser krowi pocho­dzący z południowego-wschodu Fran­cji, z regionu Rodan-Alpy. Ma deli­katną, kre­mową kon­sy­sten­cję z nutą owo­ców w smaku. Jest dosko­nały dla ama­to­rów kro­wich, deli­kat­nych serów.

Okres doj­rze­wa­nia St Féli­cien to dwa tygo­dnie, a zawar­tość tłusz­czu sięga 60%.

Jest zali­czany do serów lata, jako że opty­malny czas na jego degu­sta­cję przy­pada od kwiet­nia do paź­dzier­nika. Nadaje się jed­nak dosko­nale do sma­ko­wa­nia także o innych porach roku.

Zale­cane wina:
St Amour (Gamay noir). Pole­camy degu­sto­wać ser z róż­nymi fran­cu­skimi winami czer­wo­nymi, pocho­dzą­cymi z regionu pro­duk­cji sera, jak na przy­kład Dolina Rodanu.

Prze­zna­cze­nie:
Ze względu na swoją kon­sy­sten­cję ma wiele zasto­so­wań kuli­nar­nych. Może być roz­sma­ro­wy­wany na kanap­kach, poda­wany razem z suro­wymi warzy­wami czy z orze­chami. W cało­ści pre­zen­tuje się dosko­nale na tale­rzu, gotowy do degu­sta­cji z innymi serami. Poni­żej pre­zen­tu­jemy prze­pis na sos Saint Féli­cien, sto­so­wany do potraw z baraniny:

Skład­niki:

• 1 ser Saint Félicien
• 200 ml chu­dej śmietany
• Sól i pieprz

Pokro­jony i roz­gnie­ciony ser, wraz ze śmie­taną umie­ścić w ron­dlu. Przy­pra­wić solą i pie­przem. Goto­wać około 10 min. Poda­wać z baraniną.

Wię­cej prze­pi­sów z serem Saint Félicien

Salade&Snack to nowość w seg­men­cie pro­duk­tów do sała­tek. Pierw­sze na rynku kostki sałat­kowe ze świe­żego twa­rożku, wyko­nane są z kre­mo­wego kro­wiego sera twa­ro­go­wego przy­pra­wio­nego uni­kalną mie­szanką ziół. Pro­du­cen­tem Salade&Snack jest fran­cu­ska firma Rians (znana mię­dzy innymi jako pro­du­cent wykwint­nego Crème Brûlée). Pro­dukt dostępny jest w dwóch wer­sjach sma­ko­wych: z czosn­kiem i zio­łami oraz bazy­lią i szczypiorkiem.

Kostki twa­roż­kowe to ide­alny skład­nik let­nich sała­tek, korecz­ków oraz wszel­kiego rodzaju prze­ką­sek. Salade&Snack wspa­niale sma­kuje z sałatą lodową, rukolą, pomi­dor­kami kok­taj­lo­wymi, oliwą z oli­wek i sosem bal­sa­micz­nym. Salade&Snack to także ory­gi­nalny spo­sób na uroz­ma­ice­nie popu­lar­nych korecz­ków. Wystar­czy nabić na wyka­łaczkę oliwkę i kostkę twa­roż­kową, aby uzy­skać cie­szący oko i smaczny serowy przysmak.

Jeśli nie masz czasu na robie­nie wyszu­ka­nych sała­tek a jed­no­cze­śnie chcesz się odży­wiać zdrowo i dbać o linię, Salade&Snack ide­al­nie speł­nia twoje potrzeby. Zapa­ko­wany w este­tyczne, prak­tyczne pude­łeczka, jest roz­wią­za­niem dla wszyst­kich cenią­cych dobry smak i pro­dukty wyso­kiej jakości.

Salade&Snack to nowość w seg­men­cie pro­duk­tów do sała­tek. Pierw­sze na rynku kostki sałat­kowe ze świe­żego twa­rożku, wyko­nane są z kre­mo­wego kro­wiego sera twa­ro­go­wego przy­pra­wio­nego uni­kalną mie­szanką ziół. Pro­du­cen­tem Salade&Snack jest fran­cu­ska firma Rians (znana mię­dzy innymi jako pro­du­cent wykwint­nego Crème Brûlée). Pro­dukt dostępny jest w dwóch wer­sjach sma­ko­wych: z czosn­kiem i zio­łami oraz bazy­lią i szczypiorkiem.

Kostki twa­roż­kowe to ide­alny skład­nik let­nich sała­tek, korecz­ków oraz wszel­kiego rodzaju prze­ką­sek. Salade&Snack wspa­niale sma­kuje z sałatą lodową, rukolą, pomi­dor­kami kok­taj­lo­wymi, oliwą z oli­wek i sosem bal­sa­micz­nym. Salade&Snack to także ory­gi­nalny spo­sób na uroz­ma­ice­nie popu­lar­nych korecz­ków. Wystar­czy nabić na wyka­łaczkę oliwkę i kostkę twa­roż­kową, aby uzy­skać cie­szący oko i smaczny serowy przysmak.

Jeśli nie masz czasu na robie­nie wyszu­ka­nych sała­tek a jed­no­cze­śnie chcesz się odży­wiać zdrowo i dbać o linię, Salade&Snack ide­al­nie speł­nia twoje potrzeby. Zapa­ko­wany w este­tyczne, prak­tyczne pude­łeczka, jest roz­wią­za­niem dla wszyst­kich cenią­cych dobry smak i pro­dukty wyso­kiej jakości.

Prze­pis dla 4 osób

Skład­niki:

• 4 sałaty odmiana ’sucrine’ – można zastą­pić innymi odmia­nami małych sałat
• Połowa sera St Félicien
• Kostka masła (naj­le­piej ciem­nego masła „noisette de beurre”)
• Sól i pieprz

Roz­grzać pie­kar­nik. Usu­nąć wierzch­nie liście sała­tom, obmyć i prze­kroić wzdłuż. Następ­nie roz­to­pić masło na patelni i umie­ścić na niej połówki sałat, deli­kat­nie je przy­pie­ka­jąc. Poso­lić sałaty. Kolejno unieść wierzch­nie liście i nało­żyć war­stwę sera. Umie­ścić sałaty na żaro­od­por­nym naczy­niu i pozo­sta­wić resztę sera na ich wierz­chu, przy­pra­wia­jąc solą i pie­przem. Wszystko wsta­wić do pie­kar­nika i zacze­kać aż do lek­kiego przy­pie­cze­nia się sera.

Wywo­dząca się z kuchni wło­skiej potrawa wspa­niała w swo­jej prostocie.

Pla­stry sera moz­za­rella CANDIA z pomi­do­rami i lek­kim sosem nadają się dosko­nale na prze­ką­skę lub począ­tek każ­dego obiadu.
czas: 10 minut
ilosc por­cji: 1
składniki:

• Moz­za­rella CANDIA kula o wadze 100g
• 2 pomi­do­ry­naj­le­piej dojrzałe
• 3–4 listki bazylii
• oliwa z oliwek
• ocet winny
• sól + świeżo zmie­lony pieprz — do smaku

Przy­rza­dza­nie:
Moz­za­rellę pokroić w cien­kie pla­stry, następ­nie ukła­dać na tale­rzu za prze­mian prze­kła­da­jąc pla­strami pomi­do­rów. Sos przy­go­to­wać z octu i oliwy dopra­wia­jąc do smaku solą. Posy­pać świeżo zmie­lo­nym pie­przem, ude­ko­ro­wać liśćmi bazy­lii. Cała potrawę poda­wać lekko schło­dzoną – sprawi to, że skład­niki nabiorą deli­kat­nego smaku szla­chet­nego sosu.

czas: 15 minut
ilosc por­cji: 2
składniki:

• Moz­za­rella CANDIA 2 kule o wadze 100g
• owoce awo­kado – 1–2 szt. (dobrze dojrzałe)
• pomi­dory – 4 szt. (dojrzałe)
• czarne oliwki
• czo­snek (2–3 ząbki)
• oliwa z oliwek
• ocet z bia­łego wina
• sól, pieprz do smaku
• liście bazy­lii (do dekoracji)

Przy­rza­dza­nie:
Owoce awo­kado obrać ze skórki i wyjąć pestki, następ­nie skro­pić sokiem z cytryny. Moz­za­rellę CANDIA odsą­czyć, a następ­nie pokroić na cien­kie pla­stry, podob­nie jak pomi­dory i skro­pione sokiem z cytryny połowki owo­ców awo­kado. Ukła­dać na prze­mian doda­jąc oliwki. Sos przy­go­to­wać mik­su­jąc ząbki czosnku, oliwę, ocet i sól. Sosem polać sałatkę, ozdo­bić list­kami bazy­lii, posy­pać świeżo zmie­lo­nym pie­przem. Naj­le­piej poda­wać zaraz po przygotowaniu.

Aksa­mitny kozi ser z regionu Péri­gord, zna­nego z tru­fli, orze­chów, grzy­bów wszel­kiego rodzaju i ze zna­ko­mi­tego foies gras. Wła­śnie z tam­tych stron pocho­dzil d‘Artagnan – czwarty musz­kie­ter.
Naj­le­piej sma­kuje z sałata i sosem vina­igrette. Bar­dzo dobry na cie­pło szcze­gól­nie na tostach i jako doda­tek do pizzy.

Uwaga: Ser można pod­grze­wać (mikro­fa­lówka, pie­kar­nik) na ory­gi­nal­nie zapa­ko­wa­nych małych tackach.

Prze­pisy:

Prze­pisy z uży­ciem sera Cabecou

Paleta 24 krąż­ków świe­żego, czy­sto koziego sera z Peri­gord (hrab­stwo w Akwi­ta­nii, płd. — zach. Fran­cja). Do bez­po­śred­niego spo­ży­cia lub na tar­tince, dobrze har­mo­ni­zuje (kom­po­nuje się) sma­kowo z mio­dem albo oliwkami.

Ser kozi z pięk­nego regionu Ardèche w doli­nie Rodanu. Kształt okrą­gły, waga ok. 100g. Doj­rzewa kilka tygo­dni, co daje mu ostry, pie­przny smak, rzadko spo­ty­kany wśród serów kozich. Jest przy tym miękki, kre­mowy, słono-słodko-cierpki, o wyra­zi­stym fini­szu. Ser towa­rzy­ski, dosko­nały z lekką sałatką lub świe­żymi warzy­wami, jak rów­nież na grzan­kach albo jabłku.

Naj­lep­sze wino do tego sera: Wytrawne wino białe lub różowe z doliny Rodanu (Côtes du Rhône, Lirac, Saint-Joseph), wino białe z doliny Loary (Anjou, wytrawne Vouvray, Saven­ni­ères), węgier­ski furmint.

Unie­Kaas Hol­landse Che­vre jest przy­go­to­wy­wany w tra­dy­cyjny spo­sób z peł­nego, paste­ry­zo­wa­nego mleka koziego według recepty bazu­ją­cej na pro­duk­cji Goudy. Biały kolor sera jest wywo­łany fak­tem, iż karo­ten w mleku kozim zostaje cał­ko­wi­cie zamie­niony w wita­minę A, w prze­ci­wień­stwie do serów wytwa­rza­nych z mleka kro­wiego. Karo­ten z natury zawiera żółty barw­nik, który poja­wia się tylko w mleku kro­wim, nie w kozim. Ser ten jest robiony ręcz­nie (tra­dy­cyjną metodą) przez rze­mieśl­ni­ków i zawiera 100% koziego mleka.

Hol­landse Chèvre jest sło­nawy, sprę­ży­sty, raczej neu­tralny. Dobry do sała­tek z wyra­zi­stym sosem, na przy­kład z pomi­do­rami i pesto (zamiast moz­za­relli). Dostępny jest rów­nież w pla­strach.

Unie­Kaas Hol­landse Che­vre jest przy­go­to­wy­wany w tra­dy­cyjny spo­sób z peł­nego, paste­ry­zo­wa­nego mleka koziego według recepty bazu­ją­cej na pro­duk­cji Goudy. Biały kolor sera jest wywo­łany fak­tem, iż karo­ten w mleku kozim zostaje cał­ko­wi­cie zamie­niony w wita­minę A, w prze­ci­wień­stwie do serów wytwa­rza­nych z mleka kro­wiego. Karo­ten z natury zawiera żółty barw­nik, który poja­wia się tylko w mleku kro­wim, nie w kozim. Ser ten jest robiony ręcz­nie (tra­dy­cyjną metodą) przez rze­mieśl­ni­ków i zawiera 100% koziego mleka.

Hol­landse Chèvre jest sło­nawy, sprę­ży­sty, raczej neu­tralny. Dobry do sała­tek z wyra­zi­stym sosem, na przy­kład z pomi­do­rami i pesto (zamiast mozzarelli).

Wykwintny ser z ojczy­zny szam­pana. Ten krowi ser wziął imię od mia­steczka w Szam­pa­nii, sąsia­du­ją­cej z Bur­gun­dią i Auxer­rois, jest miękki i aksa­mitny, pokryty białą mszy­stą skórką. Cha­ource łączy sło­dycz z posma­kiem świe­żych owo­ców. Zasad­ni­czo należy się nim delek­to­wać na koniec posiłku. Można też – dla zaostrze­nia ape­tytu – zacząć posi­łek od Cha­ource z szam­pa­nem o nucie owocowej.

AOC* — gwa­ran­cja jako­ści, miej­sca i metody wytwarzania.

Cha­ource:

• śmie­tan­kowy,
• Szampania-Ardeny, Burgundia,
• Affi­nage: min 2 tyg. – max. 1 mies.
• młody Cha­ource roz­pływa sie w ustach niczym lekki śnieg,
• dostępny przez cały rok, ale naj­lep­szy od lata do jesieni.

Bar­dzo aro­ma­tyczny, kremowy.

Pro­du­ko­wany w Nor­man­dii z naj­lep­szego mleka według spe­cjal­nej receptury.

Po poja­wie­niu się bia­łej ple­śni ser jest płu­kany i prze­cie­rany dzięki czemu ma kolor pomarańczowy.

Dosko­nały ser do wzbo­ga­ce­nia deski serów.

Ele­gancki ser na kanapki dla smakoszy.

Wyra­biany począt­kowo zarówno z mleka kro­wiego, jak: koziego, a następ­nie od 1876 roku z mie­sza­nego (kro­wiego z kozim) – dzi­siej­szy St. Mar­cel­lin jest serem wyłącz­nie z mleka kro­wiego. Ten tra­dy­cyjny serek (80g) z suro­wego mleka o róż­nych stop­niach doj­rza­ło­ści, może osią­gać kon­sy­sten­cję płynną.

Począt­kowo ten świeży krowi ser, nazy­wany „chu­dym”, był uży­wany przede wszyst­kim do przy­rzą­dza­nia potraw w kra­jach Europy Wschod­niej i kra­jach basenu Morza Śródziem­nego. Tak samo wyra­biany, ale o zawar­to­ści tłusz­czu 9,5% nazwa­li­śmy „Saint Ceols” (od nazwy miej­sco­wo­ści sąsia­du­ją­cej z Rians). For­mo­wany jest zawsze tra­dy­cyj­nie. Nasi (fran­cu­scy) sero­wa­rzy pozwa­lają mu na dłu­go­trwałe osą­cza­nie by uzy­skać szcze­gól­nie deli­katną tek­sturę. Świe­żość, śmie­tan­ko­wość i aksa­mit­ność St. Ceols urze­kają ama­to­rów tra­dy­cyj­nego świe­żego sera. Sprze­da­wany na wagę albo w 250 gra­mo­wych pudeł­kach (misecz­kach, por­cjach) – nadaje się na koniec posiłku i może być sto­so­wany jako skład­nik potraw.

Skład­niki:

• 340g jogurtu Greek Style,
• 4 ząbki czosnku,
• pęczek koperku,
• 2 łyżki oliwy,
• sól, pieprz

Spo­sób przy­go­to­wa­nia:
Jogurt wymie­szam z koper­kiem i prze­ci­śnię­tym przez pra­skę czosn­kiem, dopra­wić solą, pie­przem. Prze­ło­żyć do miseczki, w któ­rej będzie podany i skro­pić oliwą.

Fran­cu­ski ser krowi z regionu Jury, sta­rzony w cha­rak­te­ry­stycz­nej obrę­czy ze świer­ko­wej kory. Przy­jem­nie świeży, soczy­sty, może doj­rze­wać kilka tygo­dni; w smaku przy­po­mina brie, choć pach­nie ple­śnią i uży­waną do prze­my­wa­nia skórki solanką. Pła­skie, okrą­głe sery ważą ok. 400g. Dobry do deski serów.

Naj­lep­sze wino do tego sera: lek­kie wino białe bez beczki (Mâcon, Cha­blis, grüner vel­tli­ner), ew. lek­kie czer­wone (Beau­jo­lais, pinot noir).

Ser uzy­ski­wany ze zsia­dłego mleka. Bar­dzo deli­katny twa­ro­żek. Opa­ko­wa­nia 4×100g pozwa­lają na szyb­kie i sprawne “odsą­cze­nie” sera. Naj­lep­szy z mio­dem i dże­mem lub szczy­pior­kiem i odro­biną soli. Ofi­cjal­nie zale­cany dla dzieci od 6 mie­siąca życia.

• Prze­pis Pana Pio­tra Adam­czew­skiego: pyrki z gzi­kiem – wer­sja francuska.

Ser uzy­ski­wany ze zsia­dłego mleka. Bar­dzo deli­katny twa­ro­żek. Opa­ko­wa­nie pozwala na szyb­kie i sprawne “odsą­cze­nie” sera. Naj­lep­szy z mio­dem i dże­mem lub szczy­pior­kiem i odro­biną soli. Ofi­cjal­nie zale­cany dla dzieci od 6 mie­siąca życia.

• Prze­pis Pana Pio­tra Adam­czew­skiego: pyrki z gzi­kiem – wer­sja francuska.

Ser uzy­ski­wany ze zsia­dłego mleka. Bar­dzo deli­katny twa­ro­żek w wer­sji light. Opa­ko­wa­nie pozwala na szyb­kie i sprawne “odsą­cze­nie” sera. Naj­lep­szy z mio­dem i dże­mem lub szczy­pior­kiem i odro­biną soli. Ofi­cjal­nie zale­cany dla dzieci od 6 mie­siąca życia.

• Prze­pis Pana Pio­tra Adam­czew­skiego: pyrki z gzi­kiem – wer­sja francuska.

Skład­niki:

• 340g jogurtu Greek Style,
• 1–2 ząbki czosnku,
• ogó­rek,
• sól, pieprz

Spo­sób przy­go­to­wa­nia:
Ogó­rek zetrzeć na tarce o gru­bych oczkach. Prze­ło­żyć na sitko, odsą­czyć i poso­lić. Wymie­szać wszyst­kie skład­niki, dopra­wić pie­przem i czosn­kiem prze­ci­śnię­tym przez pra­skę. Sos świet­nie sma­kuje ze świe­żym pszen­nym pie­czy­wem lub jako doda­tek do pie­czo­nych dań mięsnych.